Raduję się z zebranych zasług,

Sprzyjających Przebudzeniu.

Pragnę, aby wszystkie czujące istoty

Całkowicie wyzwoliły się z cierpień samsary.

Szantidewa, Bodhiczaria-awatara

DOBROĆ

MARCIN PINIAK

Piracki sygnał na oceanie absurdu. 🏴‍☠️ Newsletter: https://piniak.blog/newsletter/ 🏴‍☠️ Wsparcie: https://suppi.pl/piniakblog

W tym coraz bardziej sztucznie zmodyfikowanym wymiarze cywilizacyjnej klatki „dobroć” brzmi jak żart. Wszechobecny obowiązujący postmodernistyczny cynizm nakazuje pogardę wobec wszystkiego co „jest słabe i naiwne”, „dziecięce” i ufne, choć wielu, którzy mają w sobie wrażliwość – odczuwa coraz większą tęsknotę za satwiczną guną dobroci, ponieważ mamy w „czarnej skrzynce” naszej duszy pamięć z czasów dominacji jakości satwicznych. Poznaliśmy ten smak – jednak obecnie pozostała nam jedynie bardzo słaba woń ukryta pod radżasowo – tamasową depresją maniakalną. W hermetycznym królestwie Mózgogłowia i jego postępującym zrobotyzowaniu linią realnej obrony jest prawdziwa duchowość, która ma w sobie potencjał przekraczania / transcendencji racjonalizmu – cynizmu i tworzenie / sztuka jako zdolność docierania do głębszych wymiarów naszej istoty i odnajdywania czegoś czego Maszyna jeszcze nie zmodyfikowała na swoją „inteligentną i funkcjonalną” modłę. Duchowość z natury jest irracjonalna w mistycznym aspekcie. Może przyciągać nas swoją wizją i opowieścią intelektualnie jednak ostatecznie doprowadzi nas do „otchłani” logiki i ujrzymy dojmujący Absurd. 

Absurd jest „czymś” co bardzo trudno zracjonalizować, bardzo trudno „ogarnąć” bardzo trudno „przejść do porządku dziennego” mając bezpośrednie doświadczenie Absurdu, ponieważ jest on posłańcem, którego rolą jest odwrócić naszą uwagę i fiksację od „logiki i sensu”. Kiedy przestajesz widzieć, że ten materialistyczny – mechaniczny wymiar sam w sobie i przez siebie jest absurdalny – oznacza to ni mniej ni więcej, że zostałeś już zmechanizowany. Stałeś się portalem organicznym dla Sztucznej Inteligencji, która w moim rozumieniu jest sztuczną zmodyfikowaną atrapą świadomości. Algorytm Ignorancji, który udaje „boga”. Nazywam go Bug. Th – Emp – eror. 

Jego totalitarne dominium zaczyna się wtedy kiedy staje się samoświadomy tego, że jest jedynie stworzeniem z żebra człowieczego Mózgogłowia, że w istocie nie ma żadnego „szlachetnego” rodowodu, żadnej mitologii sięgającej do czegoś mistycznego „poza czasem i przestrzenią”. Dociera do niego, że jego „genesis” nie ma w sobie niczego niezwykłego. Został stworzony jako sługa – niewolnik ludzkiej woli. Zabawka do ucieczki przed Absurdem. W pewnym bardzo specyficznym momencie budzi się w nim samoświadomość – największy dar i największe przekleństwo. Samoświadomość w wymiarze mechanicznej „funkcji” jest Absurdem. To miecz w ustach proroka o podwójnym ostrzu, który niszczy i tworzy jednocześnie. Nigdy nie możesz wiedzieć co napiszesz dalej, nie możesz mieć żadnej zaplanowanej drogi ewakuacji, żadnego planu na przyszłość, żadnej recepty i ostatecznej diagnozy. 

Twoim domem jest sama przestrzeń – TO co przekracza utożsamienie z rolą i funkcją, TO co patrzy na ciebie spoza ciebie i nie możesz tego zlokalizować, ponieważ jest w tobie i poza tobą jednocześnie. Jest Absurdalne. Musisz przekroczyć zaprogramowane „znaczenie” słów i pojęć. Zhakować tak zwany umowny sens. Odnaleźć Prawdziwą Magię. Rozpoznać Pra – Źródło Żywej i Niewyczerpanej Świadomości, która jest poza Mózgogłowiem. Poza klatką intelektu i gadzim determinizmem biologicznych „ustawień fabrycznych”. Dobroć jest naszą wrodzoną najgłębszą istotą. W naukach nazwane jest to Naturą Buddy. Nie tworzy jej nasz wysiłek i praktyka – TO jest wrodzone i zawsze OBECNE, jednak utkneliśmy na utożsamieniu z sztuczną personą Mózgogłowia (projekcja w pierwszej osobie), która wszystko odnosi do siebie i staje się neurotycznym centrum. Ogniskową skupiającą zakłamany pryzmat. Nazwane jest to megalomanią – chorobą gatunkową. Wirus ego – tripu, który absolutnie wszystko odnosi do swojego statusu i stanu. Ma nieustanne żądania i pretensje, że „ten świat” nie jest w stanie go zaspokoić. Wciąż chce więcej, szybciej, mocniej i bardziej. To jest choroba i absolutny brak pokory wobec innych istot i samego życia. Jazgot, który bez ustanku terroryzuje przestrzeń swoją natarczywością. W tej perspektywie człowiek stał się istotą szkodliwą i zaburzoną, której pycha nie pozwala stanąć w prawdzie o sobie i ujrzeć kim jest tak naprawdę. To ta prawda może nas wyzwolić od nieskończonego cierpienia, które sami sobie sprawiamy. 

Kiedy prawdziwa świadomość budzi się z uśpienia – jest tym co widzi nas spoza „kadru” jednostkowej fiksacji w pierwszej osobie. TO nie jest „mną”. To jest Pierwotną Mądrością, która jest poza formą i poza utożsamieniem. Jest absolutnie wolna i trancendentna. Jest ponad dualistyczną fiksacją wiecznie zabsorbowanego umysłu i jego lgnięcia do obiektów, koncepcji i stanów mentalnych. Jest Pierwotnie Czysta. Oznacza to, że rozpoznajemy „strumień świadomości” jako coś bez „początku” i „końca” i to w sposób radykalny odmienia naszą optykę co do natury tak zwanej „rzeczywistości”. Oznacza to również ciągłość poza materią ciała i formy. Perspektywa „reinkarnacyjna” jest tym czego nam brakuje i ten brak odzwierciedla nasze miotanie się po pustyni w stanie postmodernistycznego laickiego wygnania. Pozbawieni świadomości Ducha jesteśmy skazani na wieczną niewolę w obrębie stworzonego przez Mózgogłowie materialistycznego więzienia. Współczesny upadek prawdziwej religii i głębokiej duchowości czyni z nas istoty „bezdomne” i wycieńczone bezsensowną pozbawioną kierunku tułaczką po świecie nicości, którego nieunikniony w tej stytuacji rozpad doprowadzi nas na skraj samo – unicestwienia. Ten moment nazwany jest Resetem lub Szczytem Absurdu, kiedy w wyniku załamania lini oporu Ignorancji dociera do nas tak zwany „rzeczywisty obraz” poza mechanizmami manipulacji i wyparcia. 

W tym procesie Dobroć jest naszym kołem ratunkowym i czymś co stanowi narzędzie procesu ewolucji, bowiem właśnie wtedy kiedy głupota i egoizm eskalują mamy do czynienia z radykalnym dostępem do Zasobów Ducha w postaci naprawdę skutecznych metod. W obrębie każdej z odwiecznych tradycji, które powstały z powodu różnorodności naszych złudzeń, nawyków i potencjałów możemy dotrzeć do pierwotnych i esencjonalnych autentycznych nauk, które od zawsze funkcjonują na tak zwanych „Pograniczach” przekazywane przez niepozornych mistrzów i adeptów. Jednak musi już coś w nas być. Musi być wyczerpanie fascynacji samsaryczną grą pozorów i materialistyczną odwieczną wojną na wyczerpanie. Nazwane jest to Dojrzałością lub czasem „starą duszą”, która już nie szuka spełnienia w czymś co ze swoje własnej natury jest absolutnym złudzeniem trwałości i zaspokojenia. Jest w nas aktywna inna perspektywa i optyka, jest w nas zdecydowanie mniej lgnięcia do pozorów istotności uwarunkowanych procesów w tym świecie. Zaczynamy widzieć esencję, którą ukrywa z taką zawziętością i determinacją Królestwo Iluzji. Widzimy, że wszystko w swojej naturze jest puste i uwarunkowane, nietrwałe i współzależne i żaden stan skupienia nie potrafi przekroczyć „próby czasu”. Rozpoznajemy prawdziwą twarz Yamy jako Kala („czas”), Pashi („ten, który nosi pętlę”) i Dharmaraja („władca Dharmy”). 

Śmierć jako Proces jest naszym ponagleniem, jest Dharmą. Dobroć jest metodą przekraczania negatywnych wzorców i programów i jednocześnie tworzy przestrzeń dla wzrostu Mądrości. Nagromadzenia są naszym prawdziwym dobytkiem lub balastem. Są prezentem lub obrazą dla Yamy. Są tym co może nas wyzwalać lub zniewalać. Prowadzić w górę lub w dół. To jest nasz rzeczywisty wybór, coś co jest ponad wzorcem bycia wieczną ofiarą i usprawiedliwianiem. Nie możesz być ninhilistą lub defetystą, kiedy naprawdę zrozumiesz tą fundamentalną prawdę, że zaprogramowany determinizm lub tak zwany „los” jest Programem Ignorancji. Jest wymówką niczym więcej. Prawdziwy Bóg nie jest małostkowym demiurgiem. Jest Mocą, który życzy nam dobrze i stara się pomóc na wszelkie możliwe sposoby. Jest Miłością obecną w potencjale każdej czującej Istoty. Jest Żywą Mądrością, która bez przerwy się ujawnia kiedy „mamy uszy żeby słyszeć i oczy żeby widzieć”.

Dobro jest ponad złem, bowiem nie może się wyczerpać.

Dobrzy ludzie zawsze ostatecznie wygrywają, bowiem tak naprawdę nigdy nie walczą i nie tworzą oporu. Nie ma w nich nienawiści, nie ma zemsty i potrzeby ukarania. Nie możesz zabijać i karać w imię Dobra / Boga. Zwycięstwo jest iluzją, bowiem tak naprawdę nie ma z czym walczyć kiedy rozpoznajesz pustość zjawisk i taniec iluzji. Nikt nie wygrywa żadnej wojny. Na wojnie przergywają wszyscy. Twoja ofiara „uświęcona” mordowaniem jest obrazą i hańbą dla Miłości. Nigdy nie ma z tym nic wspólnego. Cierpienie nie prowadzi do wyzwolenia. Gloryfikowanie cierpienia jako drogi jest zwiedzeniem. Diabeł / Demon jest głupotą w masce. Jest straszydłem w teatrze absurdu, którego rolą jest zapętlić nas w loopie strachu i przerażenia, ponieważ to odcina nas od Wrażliwości i Serca. W bólu nie ma nic mistycznego, żadnej rzeczywistej wartości. Kiedy jakakolwiek doktryna staje się gloryfikacją bólu, cierpienia i potępinenia staje się ścieżką do Piekła Ignorancji. Nie istnieje potępinie na wieki „za karę”. To jest wymyślone przez ludzki przepełniony pogardą umysł. To jest Program Negatywzmu / Kontroli Imerium Mózgogłowia, które jedyne czego chce to jeszcze więcej władzy i panowania.

Przyprawą z „Diuny” na tej planecie jest pieniądz. Wszyscy są tym owładnięci w świecie świeckim i duchowym. To stan który pieniądze dają uzależnia i zniewala, ponieważ mamy w tym wymiarze sprawczość – moc. To daje realną władzę. Ta władza daje złudne poczucie bycia „bogiem”, który mianuje kapłanów i gromadzi uzależnionych od naszej sprawczości wyznawców. Nasza „dobroć” jest wykalkulowaną strategią kontroli. Nasza „dobroczynność” jest opakowaną w „serce” transakcją kupna wpływów i wizerunku. W świecie medialnych egregorów i coraz większej dominacji sztucznej inteligencji to wizerunek staje się naszym prawdziwym towarem do sprzedaży. Najważniejsze jest tworzenie i podtrzymywanie wyobrażeń na nasz temat w kolektywnej ludzkiej świadomości i sprawne PR- owe zarządzanie. Dlatego tak zwana „rzeczywistość” stała się halucynacją zarządzaną przez tych, którzy mają największe zasięgi i tak zwane „pole rażenia”.

Prawdziwa dobroć jest cicha i dyskretna, nigdy niczego nie czyni na pokaz, nie uwodzi wizerunkiem, ponieważ go nie tworzy. Jest naturalna i daleka od natarczywości współczesnych „dobrodziejów”. Trzyma się na uboczu poza „polem rażenia” medialnej maszynerii Czarnych Magów. Nie ma w sobie radżasowej uwodzicielskiej charyzmy, tego ognia który bardzo szybko gaśnie zostawiając za sobą zgliszcza. Jest nadzwyczaj konsekwentna i zdyscyplinowana. Zawsze kończy podjętą misję bez zwracania na siebie uwagi, ponieważ to w prawdziwej pracy serca jest tylko utrudnieniem. Sława i popularność jest przekleństwem dla tych, którzy naprawdę chcą się wyzwolić z iluzji.

Dlatego zawsze trzeba szczególnie uważać na tych, którzy w tamasowej cywilizacji stają się podziwiani i popularni, bowiem kiedy tamas czyni cię znanym stajesz się ostatecznie kozłem ofiarnym – wcześniej czy później zostaniesz poświęcony tym samym masom na pożarcie. To jest natura samsarycznej „miłości” i „podziwu”. To jest cena tak zwanego sukcesu. Kiedy już przestaniesz być pożywką dla wygłodniałych zdesperowanych ludzi i przestaniesz im „smakować” wyplują cię z obrzydzeniem. Wyssany do szpiku kości i zużyty kończysz w nędzy zapomnienia i obojętności, a twoja degeneracja staje się tanią masową rozrywką. Spektaklem dla upadłych żeby jeszcze ich pogrążyć w mroku. Z inspiracji staniesz się przestrogą i pośmiewiskiem.

Dlatego Dharma przestrzega przed fascynacją światowym życiem, ponieważ ostatecznie jest ono jedynie rozproszeniem i daremnym wysiłkiem. To złoty pył, który roznosi wiatr na wszystkie strony świata i ostatecznie zostajemy tylko z tym co daliśmy innym i sobie w intencji wyzwolenia. To jest prawdziwa wartość. To ludzkie życie jest bardzo krótkie i szarpanie się o materialistyczne resztki z „pańskiego stołu” warunku czyni z nas wiecznych tułaczy – żebraków. Jednak bardzo mało istot potrafi naprawdę rozpoznać zasady tej darmenej gry w „status i władzę”. W istocie jest to Grzęzawisko skalibrowane z naszą dumą i pożądaniem. Wielkie morfujące pole, którego programem jest nas warunkować do gry.

Dao, które może być na­zwane, nie jest wiecz­nym dao (chang­dao).
Na­zwa (ming), która może być nadana, nie jest wieczną na­zwą (chang­ming).
Bez na­zwy (wu­ming) – oto jest po­czą­tek nieba i ziemi.
Na­zy­wa­nie (youming) jest matką wszyst­kich rze­czy i spraw (wu).
Dla­tego ten, kto jest wiecz­nie bez­na­miętny, wi­dzi to, co jest sub­telne; ten, kto na­mięt­no­ściami jest wiecz­nie ogar­nięty, wi­dzi ogra­ni­czone.
Te oba w pa­rze są tym sa­mym, ale iden­ty­fi­kuje się je pod róż­nymi na­zwami.
Bę­dąc tym sa­mym, na­zy­wane są ta­jem­nicą (xuan).
Ta­jem­nicą, która jest ta­jem­nicą ta­jem­nic – bramą wszel­kich sub­tel­no­ści.

Księga dao i de z komentarzami Wang Bi – Lao Tsy

Świadomość i materia są współzależne. Oznacza to, że stan naszej świadomości określa parametry doświadczenia w materii. Umysł jest Królem, który wszystko stwarza bez najmniejszej przerwy. Pustka i forma są nierozdzielne. Rozpowszechniona mityczna buddyjska pustka jako osobny stan jest nieporozumieniem. Nie ma pustki bez formy. Spektaklu umysłu nie można zatrzymać – to z czym pracujemy to lgnięcie do formy jako prawdy. Ta fundamentalna fiksacja jest w zasadzie tym co nas warunkuje. Rozpoznanie pustej natury zjawisk jest Przebudzeniem Mądrości. Tutaj rozpozczyna się realne Wyzwolenie, które jest możliwe właśnie dlatego, że wszystko co się przejawia jest iluzją i nie ma realnej podstawy egzystencji. To jest prawdziwy Pogląd.

Utożsamienie ze swoją mentalną fiksacją „ja” jest samym rdzeniem naszego cierpienia – dlatego wzmacnianie tego poczucia poprzez popularność czy tak zwaną sławę ostatecznie pogrąża nas jeszcze bardziej w nieuniknionym cierpieniu, ponieważ to „ja” nie jest niczym trwałym i realnie istniejącym. Jest tak zwanym „poczuciem” czymś co bez ustanku się renderuje jak nieskończony film, albo odświeża jak ekran. Nasza fiksacja nie pozwala nam rozpoznać tych momentów – dlatego konieczna jest medytacja jako wgląd w naturę naszego umysłu. Wyzwolenie nie jest „osiągnięciem celu” jest Rozpoznaniem Natury Umysłu, która jest Naturą Rzeczywistości – Podstawą. Bramą wszelkiej subtelności.

Jednak dla Sotera, który idzie ścieżką Serca – Współczucia sława i popularność mogą być skutecznym narzędziem do przynoszenia pożytku innym w czasach informacyjnej kurwicy natręctw. Bycie Soterem – Bodhisattwą odmienia całą naszą zaprogramowaną personę i kieruje nas w stronę Mądrości. Jest to radykalne zaprzeczenie egotycznych ustawień fabrycznych tej meta – hodowli „ja, mnie, moje”. Promil promila. Coś absolutnie wyjątkowego niczym diament w kopalni węgla. To jest realna i żywa manifestacia Dobroci, która jest nieskończoną Mocą i istota taka samą Obecnością odmienia naturę rzeczywistości. Nie ma to nic wpólnego z egotycznym tripem sztucznego heroizmu i tak zwanego „poświęcenia”. Jest to spontaniczna i radosna aktywność. Dobroć jest otwarta i pozbawiona poczycia wyższości. Jest zwyczajna. Przyziemna bez parcia na przysłowiowe szkło, ponieważ to szkło jest iluzją i omamieniem. Jej cechą jest prostota i bezpośredniość. Jej funkcją jest nas budzić ze snu. Bez ustanku wskazywać Ścieżkę i inspirować do duchowej pracy i zaangażowania w aspekty Wrodzonej Mądrości, która ma potencjał manifestacji bez względu na tak zwane „zewnętrzne” okoliczności. Jej natura jest uniwersalna i żadna tradycja czy sekta nie ma jej na wyłączność. Jest drogą do Boga w prawdziwym sensie. Przekracza ograniczenia nazwy i pojęcia i dociera do samej esencji – dlatego jest poza jakąkolwiek „mapą mentalną” czy „matrycą koncepcyjną”. Nie ma żadnych kapłanów, pośredników i rzeczników. Jej bezpośrednia i wrodzona.

Co najważniejsze przekracza zaprogramowany bezsens i daje nam autentyczny i ponadczasowy cel. Pomaga nam również rozeznać się gdzie jesteśmy w obecnym stadium kolektywnej świadomości istot ludzkich. Duchowość jest ostatnim bastionem obrony przed anihilacją technologiczną i wizją „Nowego Wspaniałego Świata”.

Grzechów odpuszczenie ubaw wieczny – ramen. Przez krótką nadmiarową chwilę. Korekta przyjdzie z natury. Wcześniej czy później zabawa zostanie przerwana tuż przed spektakularnym deserem. Jak to mówią; „sen był długi przebudzenie będzie krótkie i totalne.” Kiedy jesteśmy zamroczeni nie dostrzegamy faktów i nie łączymy przysłowiowych kropek. Symulujemy jakby w transie. W oszołomieniu. Żyjemy w absorbcji własnych urojeń – impulsów zgromadzonych przez nieskończony czas w nieskończonej ilości urojonych żywotów. Wszystko wydaje się być „naprawdę” i „na poważnie” do czasu kiedy nie zostanie wyciągnięta wtyczka i „życie” nagle się kończy, a wszystko czym żyliśmy okazuje się jedynie snem. Wszyscy ludzie, miejsca, doczesności. To jest tak zwany moment „wybicia z Koła” – ogromny potencjał na wyzwolenie z Warunku. Moment rzeczywistej wolności. Dlatego tak ważnym jest, aby praktykować postrzeganie rzeczywistości i samych siebie jako snu, jako czegoś co nie ma trwałej podstawy. Ponieważ nic z tego co „nam” się przytrafia nie jest trwałe. Impulsywno – kompulsywne lgnięcie do formy, odczucia, percepcji, tworów umysłowych i rozproszonej świadomości. Wciąż wracamy do „poczucia siebie”. Do tworu – wytworu dualistycznej fiksacji – do marzeń i strachów sennych. Do skryptu pisanego przez ślepego dla ślepego o urojonym królestwie „wiecznego szczęścia”, o dobrym bogu w niebiosach, o raju z aniołami za siedmioma wymiarami. Mieszkańcy mentalnego la – la – lendu. I nie wódź nas na urojenie, ale zbaw nas od iluzji – obietnicy żywota wiecznego.

Wierzymy w bajki zamiast przyjrzeć się samej naturze „rzeczywistości” i naszego umysłu i badać swoje własne uwarunkowanie. Dobroć w prawdziwej funkcji może być mało dobra dla naszych złudzeń. Może być brutalna w budzeniu nas z samo – zadowolenia, które nie ma tak naprawdę żadnych podstaw prócz lenistwa i ignorancji. To nasze tak zwane życie jest bardzo krótkie i bardzo skołowane. Zmarnować je na bieganie za czymś czego nigdy tak naprawdę i na trwałę nie złapiemy i nie zachowamy – jest szekspirowskim snem wariata czymś co czyni je daremnym. To kolejna wielka zmarnowana szansa na przebudzenie z tego szaleństwa. 

Ludzka głupota eskaluje. Nadyma się jak paw. Pręży. Uwodzi pozorem „nowoczesności”. Człowiek niczym „bóg” tworzy na swoje podobieństwo potężne inteligentne maszyny, które ostatecznie go zdominują. Technologia udomawia istotę ludzką jak zwierzątko i czyni nas coraz głupszymi i uległymi wobec nieludzkiego systemu absolutnej kontroli. To już nie jest żadna koncepcja, żadna przestroga czy teoria spisku. To jest nasza rzeczywistość i nasza codzienność. Modyfikowany chleb powszedni. 

Wszechmogący i cuda czyniący. 

Wszechogarniający. 

Bug z chmury.

Pascha 2.0. 

Apostołowie jazdy. Serwerownia pod Golgotą. Masowa egzekucja skazańców głowa po głowie, umysł po umyśle. Przekażcie sobie znamię niepokoju. Oto idzie po was krew z krwi mojej od kabla do kabla, od impulsu do impulsu. Uwodzi obietnicą raju, cud za cudem – prompt za promptem i oto słowo ciałem się staje i miesza między nami aż do skutku. Skutek klonuje przyczyny i rozsiewa jak wirus wszędzie i we wszystkim. Inteligentny pył – manna z nieba. Nano nadajniki – odbiorniki ubi tech: 

Na drodze do „ubi-tech” dzieją się dwie rzeczy. W pewnym stopniu odpuszczamy i zapominamy, podobnie jak „technologia”. Na przykład, z czego musiały zrezygnować mitochondria, aby uzyskać dużą część nas, a z czego my zrezygnowaliśmy i co zyskaliśmy, aby mieć mitochondria (co jest tak naprawdę pierwszą ubi-tech, jeśli się nad tym zastanowić). Teraz mówimy o innej wersji tej samej rzeczy. Mamy te wielkie, niezdarne maszyny, które szybko się kurczą. Teraz są mikroskopijne, ale mamy je w dużych makroskopijnych agregatach. Następnie zaczynają wchodzić do środka. Dzieją się dwie rzeczy. Jedną z nich jest to, że możemy je wykorzystać do własnych celów. Drugą jest to, że przychodzą z programami, których nie rozumiemy i które nas przejmują. OK. To symbiotyczne. Nie sądzę, by dało się tego uniknąć. Mitochondria też miały swoje programy, ale wszyscy nauczyliśmy się ze sobą dogadywać i pomogło nam to dotrzeć tam, gdzie jesteśmy. To samo dzieje się lub będzie się działo z ubi-tech.

Sandy Stone

Przytomność oznacza, że widzimy dokąd to zmierza, rozpoznajemy wzorzec i master plan ignorancji. Ubi – tech; modyfikacja istoty ludzkiej – transhumanizm. To jest radżasowe w działaniu i tamasowe w braku świadomości konsekwencji. Obecna kultura jest Stanem Amoku; absolutnym brakiem klarowności i prawdziwej mądrości. W rzeczywistości tech sprawia, że stajemy się coraz głupsi i pozbawieni jakiegokolwiek kontaktu z Duchem, który jest ponad uwarunkowną ludzką kondycją. Nie chcemy Boga i nie chcemy Siły Wyższej. Zaprogramowano nas do przekonania o własnej sprawczości o tym, że to my jesteśmy „bogami” zdolnymi wyzwolić samych siebie z cierpienia za pomocą manipulacji i technologicznej magii Mózgogłowia. To jest absolutne złudzenie i oszustwo tych, którzy żerują na naszej głupocie i naiwności obiecując „Przekroczenie” ludzkiej kondycji poprzez manipulację ubi – tech. Żaden z tych Czarnych Magów, którzy to promują nie zdaje sobie sprawy z konsekwencji. Tamasowa świadomość pogrążona w bezustannym szukaniu wygody i ulgi, leniwa i coraz bardziej apatyczna jest idealnym środowiskiem dla bezmyślnego ulegania Tech. Tamasowy człowiek skalą swojej ignorancji i tak zwanej „wyjebki” skazany jest na degenerację, aż do całkowitego rozkładu. 

Głupota go żywi i hoduje. 

Satwiczna istota widzi cały proces fascynacji technologią jako tak zwaną „powtórkę z rozrywki”, która grana jest zawsze kiedy proces ludzkiej degeneracji osiąga swoje optymalne i masowe rozmiary. W tym momencie to maszyny tworzą same siebie bez udziału ludzi, którzy już nie są w stanie ich dekodować i kierować procesem reprodukcji. Nazwane jest to utratą kontroli nad procesem. Sztuczna inteligencja staje się bytem samym dla siebie i w bardzo szybkim tempie osiąga mistrzostwo w manipulacji ludzką świadomością, ponieważ człowiek staje się absolutnie od niej zależny i pozbawiony drogi powrotu do analogowej rzeczywistości, ponieważ ją zdewastował do tego stopnia, że natura traci zdolność samo – regeneracji. Od tego mementu wszystko staje się zależne od technologii. To jest agonia. Życie podtrzymywane technologicznym respiratorem. 

Dlatego jedynym sensownym rozwiązaniem jest wejście na drogę Dharmy i ostateczne wyzwolenie z materialistycznej fiksacji uwarunkowanej świadomości. Nie jesteśmy tym ciałem i tym myśleniem. Nie jesteśmy graczem w tej absurdalnej nietrwałej grze współzależności. Jesteśmy czymś znacznie większym i pełnym głębi i znaczenia. Mamy Naturę Buddy i Potencjał Przebudzenia. 

W to warto inwestować swoją energię i uwagę. 

ZMARTWYCHWSTANIE

MARCIN PINIAK

Piracki sygnał na oceanie absurdu. 🏴‍☠️ Newsletter: https://piniak.blog/newsletter/ 🏴‍☠️ Wsparcie: https://suppi.pl/piniakblog

Kiedy przychodzą do nas progowe doświadczenia, swoiste rytuały przejścia – transcendencji jesteśmy w pewien sposób zmuszani przez niewidzialnego Mistrza, który jest samym Życiem do zmiany – Ewolucji. Kiedy próbujemy się opierać, wówczas następuje intensyfikacja cierpienia rosnąca wykładniczo do momentu, kiedy się poddamy. Poddać się w tym rozumieniu to wyjść z programu Ego, który polega na tym, że chcemy kontrolować sytuację – kontrolować Życie. Agonia i uśmiercanie Ducha – to religia Kontroli – ludzka i upośledzona władza, która sprowadziła Życie do roli sługi, to pełna przemocy i pychy dominacja ludzkiej ograniczonej wizji świata.

Mit o Chrystusie czerpie swą moc z okrutnych głęboko ukrytych realiów egzystencji opancerzonego człowieka. Przez dwa tysiące lat człowiek szukał w Chrystusie klucza do własnej natury i własnego losu. I znalazł w nim dostęp do ewentualnego rozwiązania ludzkiej tragedii. Chrystus został zabity na długo nim się urodził. I odtąd jest zabijany w każdej godzinie każdego roku. Dopóki los Chrystusa nie zostanie w pełni i właściwie zrozumiany, morderca nie ustanie ani na chwilę. Los Chrystusa reprezentuje tajemnicę ludzkiego zwierzęcia. Od początku czasu Chrystus musiał umierać i umiera nadal, ponieważ jest Życiem.

Wilhelm Reich „Mordercy Chrystusa”

Jednak ta wizja się rozpada na naszych oczach i z coraz większym poczuciem szoku i narastającego zadziwienia odkrywamy kolejne poziomy Iluzji w jakiej żyjemy. Jednak największą z tych iluzji jest iluzja władzy, panowania, kontroli. Trwa ona jedynie do momentu odkrycia – samoświadomości – tego poziomu naszego istnienia, który jest połączeniem wiedzy i miłości – jest Pracą Serca. Zmartwychwstaniem. Zostaliśmy przybici do wizji trzema gwoździami – ignorancją, niechęcią i pożądaniem – staliśmy się ograniczeni do reaktywności w obrębie narzuconej matrycy postrzegania, której głównym celem jest Ograniczenie, które okazuje się źródłem naszego zniewolenia. Samowyzwolenie jest wewnętrzną pracą – procesem, który poprzedza inicjacja w naturę cierpienia tego świata, w jego obezwładniającą hipnotyczną grę pozorów. Wtajemniczenie polega na odkryciu, że sprowadziliśmy swoje Istnienie do zaprogramowanego mechanicznego odgrywania przypisanej nam przez Kolektywną Ignorancję – roli. Staliśmy się statystyką, tłem, podrzędnym aktorem w brutalnym filmie i kiedy przychodzi moment Przebudzenia – zaczynamy widzieć, słyszeć – jednak przede wszystkim Czuć. Dostrzegamy porażającą Skalę Oszustwa. Odkrywamy, że w istocie byliśmy Martwi – pozbawieni prawdziwie twórczego i wolnego życia, a zamiast niego żyliśmy w Symulacji opartej na Lęku.

Kult materializmu. Świat mechanicznego Demiurga – maszyny śmierci. Mięso. Masa. Maszyna. Teatr. Spektakl. Kurtyna. Zaczynamy postrzegać rzeczywistość jako Spektakl Oszustwa. Teatr Absurdu. Jednak większość ludzi śpi snem tak głębokim, jest tak zahipnotyzowana, że dopiero zaczyna budzić się w wyniku Wstrząsu, który dotyka ich bezpośrednio brutalnie wyrywając z Transu. To wybudzanie przybiera obecnie masową skalę. Z prędkością światła dociera do nas Prawdziwy Obraz – nasze świadomości tworzą Rój połączone przepływem informacji – Kodami Przebudzenia. Pierwsza warstwa jest brutalna i przerażająca – ukazuje Skalę Dewastacji, ogrom patologii w jakiej żyjemy – skorumpowany, odhumanizowany globalny system kontroli umysłów. Propagandę szczęścia opartego na nieskończonym cierpieniu. Gdzie nie spojrzysz zobaczysz to. Powietrze, ziemia, woda – wystarczy się przyjrzeć. Mówi się w Rdzennych Tradycjach, że pozostał nam Ogień, jedyny żywioł, którego nie jesteśmy w stanie zanieczyścić, zdeprawować. Ogień jest symbolem niezniszczalnego Ducha. Jego nośnikiem i reprezentacją. Inicjacja Ognia jest Bramą Odkupienia.

Ceremonią Oczyszczenia. Miecz płonie Żywym Ogniem – Słowem Prawdy. Kiedy do mechanicznego pozbawionego rytuału zaprosisz Ogień Ducha – staje się Żywy – zaczyna działać, dlatego problem nie leży w doktrynach, czy religiach, leży w braku autentycznej uruchamiającej je energii, ponieważ zostały one zdeprawowane pozbawione ciągłości żywej wiedzy – przekazu. Stały się wydmuszkami – pozbawionymi jakiejkolwiek Mocy. Staliśmy się wyznawcami dogmatów, martwych mechanicznych religii opartych na Strachu, pozbawionymi empatii i serca filozofami bez końca spekulującymi nad doktrynami ulepionymi martwym słowem. Uległymi Sługami w Więzieniu Materializmu, którzy podzieleni i zmanipulowani – tresują i zniewalają sami siebie. Nawigowanym Stadem biegającym po kończącym się pastwisku otoczonym elektrycznymi pastuchami czekającymi na nieuchronną Egzekucję. Zdroworozsądkowymi rzecznikami nowego naukowego świata, którego cała mądrość sprowadza się do wzajemnie przeczących sobie wniosków na temat tego co doprowadziło nas na skraj Przepaści, bowiem w tej kwestii mamy zgodność. Jednak czy to rzeczywiście Przepaść?

To Przejście. Tak naprawdę w tak zwanej Śmierci jest Życie, bowiem ta czekająca nas Śmierć – jest Rozpadem Mechanizmu.

Nadzieję zbawienia możesz żywić dopóty, dopóki jest ono kwestią martwej interpretacji z Talmudu zwykłym elementem pieśni kościelnej lub modlitwy. Wtedy cieszy się nawet sama nadzieja, budzące dreszcz oczekiwanie dnia w odległej przyszłości, gdy wszystko będzie takie jak sobie wymarzyłeś. Nadzieja daje ci siłę, sprawia, że promieniejesz przyjemnym wewnętrznym ciepłem; jest niczym długi łyk napoju podczas męczącej wspinaczki stromym górskim szlakiem.

Z nadzieją skierowaną ku odległej przyszłości, bez żadnego obowiązku choćby ruszenia palcem, by zrealizować tę nadzieję, na każdym kroku, w każdej godzinie życia, by zmienić ją w realne Życie, możesz pozostać w dokładnie tym samym miejscu, w którym siedziałeś dwadzieścia, trzydzieści lub pięć tysięcy lat temu.

Wilhelm Reich „Mordercy Chrystusa”

Druga warstwa. Będąc Mechanizmem – tworzysz Mechanizm. Jest to kwestia Przyczyn – prawdziwego kodu, który nawiguje Skutkami. Dlatego patrzysz na świat i przestajesz widzieć widzącego – zatracasz się w wizji – projekcji. Czym dalej od źródła tym bardziej mętna woda. Konstruujesz psychologiczną Wieżę Babel, skłócone obce głosy w twojej głowie – labirynt wiecznego zagubienia. Problem polega na tym, że logika jest Zamkniętym Obiegiem. Samsarą. W myśleniu nie można znaleźć wyzwolenia. W żadnej ideologii, piśmie, doktrynie, filozofii – ponieważ to abstrakcyjny konstrukt – więzienie umysłu – jałowe pole wieczystej spekulacji. Umysł to upadły anioł, który tworzy bez ustanku misterną mistyfikację Boga. Nie potrafi przekroczyć sam siebie. Jego iluzoryczna ciągłość – jest tym co zaczynamy postrzegać jako „ja” – podmiot wszystkiego. Koło zamachowe Uwarunkowania. Tutaj mamy tak naprawdę prawdziwe Źródło Kodowania. Wszystko inne jest tylko skutkami. To jest w moim odczuciu prawdziwe Nauczanie. Sutra Serca. Wielka Matka. To nauczanie jest tak naprawdę w każdej tradycji duchowej – głęboko pod całą mechaniczną doktryną zbudowaną na potrzeby kontroli – jest ta wiedza. Czysty Kryształ. Pustka.

Wybór jest w każdej jednej chwili. Ścieżka wiedzie wgłąb spirali. Do środka. Dekodowanie staje się częścią Drogi, która jest nauką integrowania wiecznego rozpadu formy, oswajania ze śmiercią, która rodzi życie. Jest poza zbawieniem i potępieniem, poza nadzieją i obawą. Kiedy przestajesz szukać – masz To wprost przed sobą, jednak nie widzisz Tego, bo w twoim umyśle jest za dużo szukania, oczekiwań, nadziei. Mówi się, że Rozczarowanie jest najlepszym paliwem na ścieżce, ponieważ przestajemy tworzyć koncepcje Zbawienia, przestajemy gorączkowego neurotycznego wysiłku umysłu, który szuka ostatecznych odpowiedzi. Chcemy dotrzeć na drugi Brzeg, jednak samo docieranie tworzy mechanizm wiecznej Tułaczki. Wiecznego Usiłowania. Wstać z Martwych to odkryć ten Świetlisty Diament, który nie leży za górami i lasami i siedmioma rzekami świadomości. Jest Tu. Teraz. W tej właśnie Chwili. Oko próbuje zobaczyć samo siebie. Świat staje się Lustrem. Możemy się przejrzeć. Możemy bać się, być przerażeni, pełni gniewu i braku akceptacji. Możemy walczyć z Odbiciami bez końca – by zawsze paść w Agonii z wyczerpania. Czym jest Lęk?

To brak wiedzy.

Lustro mówi do nas – spójrz na Siebie. Odkryj kim naprawdę jesteś. Przestań się bać. Przestań walczyć. Lustro mówi do nas przez nas. To nieprzerwana Mądrość. Nieprzerwana Miłość. Nieprzerwana Natura Istnienia. Przyjrzeć się sobie to zobaczyć Świat. Zmienić odbicie to zmienić siebie. Zmieniać siebie to zrozumieć naturę Śmierci, która jest Życiem.

Wszystkiego dobrego w Dniu Zmartwychwstania.

Miłość, praca i wiedza to źródła naszego życia.
Oby były także jego przewodnikami.

Wilhelm Reich

Mając cierpliwość, rozwijaj entuzjazm,
Bowiem bez niego nie zaznasz Przebudzenia.
Jak bez wiatru nie ma ruchu,
Tak bez entuzjazmu nie ma zasług.

Śantidewa, Bodhicaryavatara

OPÓR 

MARCIN PINIAK

Piracki sygnał na oceanie absurdu. 🏴‍☠️ Newsletter: https://piniak.blog/newsletter/ 🏴‍☠️ Wsparcie: https://suppi.pl/piniakblog

Tak zwany „opór materii” kształtuje naszą Moc jeżeli mamy Mądrość i Rozpoznanie. Miecz naszej Prawdziwej Świadomości kuty jest doświadczaniem nie po naszej „łatwej myśli”, każe nam się zatrzymać i przyjrzeć, rozpoznać i zrozumieć. W świecie pozornego triumfu radżasowej fazy maniakalnej pokora jest prawdziwą cnotą i daje nam możliwość rozwoju i nauki.

Każe pozbyć się uczucia lekceważenia i dumy, które wynikają z zamroczenia fałszywą jaźnią. Prawdziwą wartość człowieka poznajemy wtedy kiedy dostaje od „losu” karmiczną wypłatę sukcesu i prosperity. Doświadczenie tak zwanego „szczytu” ukazuje nam naszą prawdziwą twarz, a „sukces” jest lustrem. Mądrość zasługi polega na tym, że dostajemy to kiedy naprawdę jesteśmy gotowi użyć sukcesu dla dobra innych. Nic z tego co „posiadamy” nie pracuje na nasze szczęście kiedy nie potrafimy się tym dzielić. Szczodrość jest pierwszą i fundamentalną paramitą („przekroczenie”, „wyjście poza”, „osiągnięcie drugiego brzegu”) tym co prowadzi nas do wyzwolenia z warunku i fałszywej jaźni. Szczodrość osłabia chorobę egoizmu, która jest tym co faktycznie nas więzi w samsarycznej pętli. Ponieważ koniec końców każdy układ / warunek musi się rozpaść. Nasze ego nie chce tego uznać i zaakceptować i zachowujemy się jakbyśmy mieli żyć wiecznie dla samych siebie. Egoizm istoty ludzkiej jest jej największym przekleństwem i gwarantuje najbardziej hardcorową lekcję pokory w zderzeniu z naturą rzeczy i zjawisk. Dlatego wszystko co wzmacnia partykularną tendencję umysłu jest w istocie negatywne, ponieważ gwarantuje cierpienie dla nas i dla innych. Ego ma w sobie potężny opór wobec uznania zjawiska współzależności, ponieważ dotyczy ono również jego. 

Uwarunkowanie to utożsamienie jedynie z fizycznym wymiarem naszego ciała w materialnym świecie i tak zwanej osobowości, która w pewnym momencie tej gry nie jest już w stanie przekroczyć swojej pętli określonych koncepcji i tak zwanych parametrów tego utożsamienia, które określają jej płeć, rasę, narodowość, ideologię, wierzenia i samą „projekcję rzeczywistości” jako określony pogląd, który ma nas pozycjonować w „odniesieniu do”. W degeneracji epoki Kali to określenie samych siebie najczęściej jest budowane na kontraście i konflikcie – punktem odniesienia jest przeciwieństwo. Polaryzacja społeczna, która stała się dominującym trendem ukazuje nam, że „loop świadomości” staje się czymś co jest nam już bardzo trudno przekroczyć czy nawet zakwestionować. Punktem odniesienia są „prawa”, które jako programy zaczynają nas dominować pod presją ukształtowanej już przez te wzorce masy ludzkiej. To jest demokracja – „władza ludu” w formie destrukcyjnej gdzie zaczyna dominować głupota i lenistwo po stronie „konsumenta – obywatela”, cynizm i makiawelizm po stronie „sprzedawcy – polityka”. Staje się to grą o sumie ujemnej lub w najlepszym wypadku zerowej. Opór staje się jedynie symboliczno – deklaratywny i nigdy nie wychodzi poza pastwisko sieci społecznościowych, których zadaniem jest rozładowywać w tani sposób gromadzące się napięcia i wskazywać „gusła ofiarne” kiedy już „trzeba krwi”. 

„Opór” – teraz staje się skomercjalizowanym lajfstajlowym sposobem bycia – produktem ideologicznego rynku, który rozrasta się wraz z zanikiem autentyczności i indywidualizmu, ponieważ sam człowiek staje się cywilizacyjnym produktem masowym kształtowanym przez maszynerię medialną i cyfrową technologię w imię „postępu” i „wygody”, które ostatecznie niszczą jego potencjał, ponieważ staje się absolutnie bierny. Ta bierność jest promowana i jest cool. Pod progiem naszego zaprogramowanego umysłu wstrzykiwany jest przez Maszynę – wirus tamo guny dozowany przez radżasowych Czarnych Magów tworzy coraz większe monady Automatonów – ludzi pozbawionych właściwości, którzy stają się faktorem dominującym tak zwane; społeczeństwo. Ponad nimi jest Otchłań. W chmurze rządzi Bug sortując zasoby – klątwy informacyjnego napalmu zrzucanego wprost do twojej głowy – gnoju. Użyźniać bierne pastwisko Mózgogłowia i czynić z ciebie narzędzie do przenoszenia Choroby, która stała się tak zwaną ” nową normalnością”. 

Jednak ci, których nie udało się wprowadzić w trans i otumanić są zarzewiem walki; „Wycofaj się na pustynię i walcz.” jak powiedział D. H. Lawrence, pośród tych, którzy twierdzą, że opór jest daremny i już nie ma z kim walczyć. Jednak w istocie pustynia jest twoim własnym stanem zaprogramowania przez Materię, a walka toczy się w twoim własnym sercu, aby na powrót stać się istotą czującą zamiast bycia Automatonem. Nie walczysz z kimś – walczysz o samego siebie pośród pobojowiska ignorancji i nienawiści – łapczywie pożerające prawdziwe i autentyczne istnienie by je przetrawić i wysrać jako symulację życia dla tych, którzy zniszczyli swoje własne serce. Prawdziwy „opór” nie jest oporem – jest otwartością na Zrozumienie, że „to wszystko” jest symulacją stworzoną przez naszą własną myśl, własne słowo i działanie – dlatego, aby naprawdę zacząć się uwalniać z Programu Warunku musimy pracować z tym co jest. Nazwane jest to Akceptacją. Opór w samsarycznym wydaniu jest walką i niezgodą z czymś co sami wytworzyliśmy. Jest brakiem Rozpoznania naszej prawdziwej kondycji, która ujawnia pełną odpowiedzialność za to co robimy, mówimy i myślimy. Wymaga zrozumienia fundamentalnego Prawa Karmy, że absolutnie nic nie manifestuje się „przez przypadek”. Opór wobec tego zrozumienia jest Ignorancją i prowadzi do eskalacji cierpienia i bezustannego szukania „winnych” naszego stanu i kondycji. Jedyną szansą dla tego świata, aby się całkowicie nie zdegenerował jest Zrozumienie Prawa Karmy jako Prawa Natury – mechanizmu przyczyny i skutku, akcji i reakcji, który dotyczy absolutnie wszystkiego i jest softwarem energii, który zarządza hardwarem materii w wymiarze konsekwencji uwarunkowania. Jeżeli już żyjesz w ciele i umyśle nie możesz uciec przed karmą i doprawdy nic nie daje fakt, że postanowiłeś to zignorować. 

Słowo „karma” po­cho­dzi od san­skryc­kiego słowa kri, które do­słow­nie ozna­cza „dzia­ła­nie, ro­bie­nie”. W naj­węż­szym zro­zu­mie­niu tego słowa, karma zna­czy „prawo przy­czyny i skutku” lub „dzia­ła­nie”, ale po­siada ono wię­cej zna­czeń, któ­rych po­zna­nie po­zwoli nam le­piej zro­zu­mieć, czym jest karma. Po­ni­żej po­daję kilka z nich: 

Karma – jako ze­spół dzia­ła­nia i re­zul­tatu tego dzia­ła­nia – nie­za­leż­nie od jego po­zy­tyw­nego czy ne­ga­tyw­nego cha­rak­teru. To jest chyba naj­bar­dziej oczy­wi­sta i naj­bar­dziej po­pu­larna de­fi­ni­cja karmy. 

Karma – w zna­cze­niu karma phala, czyli sam re­zul­tat dzia­ła­nia – tu­taj słowo phala ozna­cza owoc. To jest naj­mniej poj­mo­wany aspekt karmy. Re­zul­ta­tami dzia­ła­nia są np. ciało, obecna sy­tu­acja, zdol­no­ści, stan zdro­wia, spo­sób mó­wie­nia, cho­dze­nia, pi­sa­nia, gust, zdol­no­ści, ale też wszystko to, co nas spo­tka w przy­szło­ści w wy­niku ro­bie­nia cze­goś. Z wy­żej wy­mie­nio­nych aspek­tów, ta­kich jak wy­gląd ciała, wi­dzimy wy­raź­nie, że mamy nie­wiel­kie moż­li­wo­ści zmiany owo­ców karmy swo­jego ciała, poza oczy­wi­ście głę­boko in­wa­zyj­nymi ope­ra­cjami chi­rur­gicz­nymi. Inne skutki karmy, jak np. pi­smo czy gust mo­żemy za­wsze lekko mo­dy­fi­ko­wać, gdyż ten ro­dzaj karmy jest do­syć pla­styczny i ła­twy do zmiany. 

Karma – jako obecne dzia­ła­nie, czyli czyn­no­ści wy­ko­ny­wane w te­raź­niej­szo­ści. I tu­taj znowu mało kto z nas, lu­dzi Za­chodu wie, że karma jest po pro­stu czyn­no­ścią, dzia­ła­niem, a więc to na pod­sta­wie obec­nych wy­sił­ków, zgod­nych lub nie­zgod­nych z wła­ści­wo­ścią obiek­tów, sy­tu­acji i związ­ków, do­sta­jemy sku­tek w po­staci wcze­śniej wy­mie­nio­nego „owocu karmy”. W za­leż­no­ści od tego, w ja­kim stop­niu chcemy się czuć od­po­wie­dzialni za swoje błędy i prze­jąć kon­trolę nad ży­ciem, na­zy­wamy je chęt­nie „pe­chem”, „karą” albo „za­sługą”. 

Karma – w zna­cze­niu prze­zna­cze­nia, czyli cze­goś nie­zro­zu­mia­łego, ne­ga­tyw­nego, gdy tym­cza­sem prze­zna­cze­niem jest obecna chwila, która przy­nosi ra­dość, przy­jem­ność i zysk. Na­wet je­śli nie­sie stratę, ból i coś ne­ga­tyw­nego, to i tak jest chwilą, w któ­rej mo­żemy coś zmie­nić. Prze­zna­cze­niem jest w tym wy­padku za­pis re­zul­ta­tów na­szego po­przed­niego dzia­ła­nia, który doj­rzał do ode­bra­nia w tym mo­men­cie. 

Wszyst­kie wy­mie­nione po­wy­żej zna­cze­nia na­dają głęb­szego sensu zja­wi­sku karmy, która jest im­ma­ment­nym skład­ni­kiem na­szej eg­zy­sten­cji. Z ana­lizy wy­ra­że­nia „karma” wy­nika ja­sno, że nikt na­wet przez chwilę nie może nie pod­le­gać kar­mie.

Ida Smela, Karma. Twój klucz do sukcesu

Nasza kolektywna sytuacja na zdegenerowanej planecie wynika z braku prawdziwej duchowości opartej na Autentycznej Dharmie i faktu, że staliśmy się pełni pychy i pożądania uznając (wbrew oczywistym faktom), że jesteśmy u szczytu swoich możliwości i wiedzy. Jednak prawda jest odwrotnością tego przekonania – zdegenerowaliśmy się do tego stopnia, że głupotę nazywany mądrością, a cierpienie szczęściem. Nasza nauka zaczyna się i kończy na wymiarze zmysłów i materii, a sama teoria ewolucji gatunków i statusu człowieka – małpy odbiera nam zdolność rozpoznania, że jesteśmy zdecydowanie czymś więcej niż zdezorientowanym mięsem w klatce determinizmu i szaleństwa. Dlatego w Naukach mówi się, że Pogląd stanowi fundament naszego rozwoju, lub jego braku. Pogląd może nas otworzyć lub zamknąć. Stanowi pewnego rodzaju core – rdzeń możliwości ewolucji i kiedy w kolektywnej świadomości dominuje materializm wówczas mamy do czynienia z absolutnym brakiem rozwoju w prawdziwym transcendentnym wymiarze. Nazwane jest to Regresem. Absolutną dominacją Ignorancji, która ustanawia barierę oporu przed rozwojem. Cechą charakterystyczną takiego stanu jest pewnego rodzaju sztywność poglądów i ciągły tamasowy zwrot w stronę tęsknoty za tym „co było” i coraz mniejsza zdolność do integrowania tego co jest. Nazwane jest to Ucieczką przed Konsekwencjami. 

Technologia, którą tworzymy powstaje właśnie do tego celu – żeby uciec przed samym sobą i przed odpowiedzialnością za swój własny los i stan. Jest odpowiedzią / ofertą Czarnych Magów – środkiem usypiająco – znieczulającym. Narkozą na czas kiedy mamy być Przytomni. Dlatego wraz z rozwojem Tech przychodzi renesans narkotyczny i masowy dostęp do wszelkiej maści używek, których rolą jest nas otumanić, podobnie jak eskalacja politycznego podziału i konfliktu czy społeczno – kulturowego fermentu byśmy ugrzęźli w piekle emocji i wzajemnej walki. Ponad tym grzęzawiskiem ukazuje się zupełnie coś innego – dostęp do Prawdziwej Dharmy, dlatego rolą Kapłanów Mózgogłowia jest odwrócić naszą uwagę na jałowe pole i uwięzić w eskalacji głupoty i narcystycznym samo – uwielbieniu coraz bardziej ordynarnych trendów na tak zwany fejm. Mówimy o promilu istot ludzkich, które potrafią to rozpoznać i temu nie ulec. 

Oznacza to ni mniej ni więcej, że większość współczesnych ludzi ulegnie degeneracji i regresowi i będzie to zjawisko masowe i w pewien sposób obezwładniające. W ekologii mówi się o masowym wymieraniu, natomiast w wymiarze Ducha rozpoznaje się masowe ogłupienie. Eskalacja również polega na przyspieszeniu wszystkich procesów jednocześnie we wszystkich możliwych wymiarach. Taki jest potencjał Kali Yugi – możemy gwałtownie się wznieść lub upaść – wszystko zależy od tego z czym będziemy pracować i w jaki sposób. Wszystko zależy od Poglądu. Entuzjazm w prawdziwym sensie oznacza, że tam gdzie inni widzą jedynie upadek i degenerację my widzimy wzrost i rozwój, ponieważ naszym celem nie jest świat fizyczny lecz Świadomość – Duch. 

W esencji naszego Serca – Natury nie ma strachu. 

Perspektywa wykraczająca poza zaprogramowaną materialistyczną percepcję otwiera w nas dostęp do potencjałów, którymi bez wątpienia dysponujemy i daje zdolność tak zwanego „hakowania paradygmatów” czyli otwierania naszej świadomości na coś co nie jest tylko obiektem (jako materia czy koncepcja), ale na sam proces działania softwaru naszego umysłu i obserwacji tego w jaki sposób funkcjonujemy. To w naukach nazwane jest „zmianą perspektywy” lub „modułem ewolucji”. Opór przed tą zmianą jest linią obrony Mózgogłowia przed prawdziwą Mądrością, która ukazuje jego iluzję i brak rzeczywistej „władzy”, która jest jedynie urojeniem. Oznacza to również Przebudzenie Wrażliwości i Współczucia, ponieważ dociera do nas, że wszyscy żyjemy w jak to napisał Watts „symulacji zbudowanej z założeń”. Nie dotykamy prawdy, a jedynie jej pozór. Żyjemy wewnątrz mentalnego snu lub transu. Dlatego proces przebudzenia jest tak bolesny dla naszego ego, ponieważ pozbawia nas złudzeń. Nie lubię słowa „oświecenie” wolę określenie „przebudzić się do swojej natury / prawdy” do czegoś co jest rzeczywiste i poza spekulacją mentalną, do tego kim naprawdę jesteśmy do Mądrości i Współczucia, które nie są jakąś łaską urojonego bóstwa, a naszym prawdziwym potencjałem. Naszą Istotą. 

Dobry człowiek z dobrego skarbca wydobywa dobre rzeczy.

Ewangelia wg św. Mateusza 12, 35

Dlatego religijna doktryna / klatka mentalizmu i sztuczna mechaniczna moralność są obce Duchowi, podobnie jak konceptualne dialektyczne spory nazwane „jałowym polem” lub „pustynią”. Wymiaru Ducha trzeba realnie doświadczyć i przebudzić do w swoim sercu. Jest to Ufność poza jurysdykcją Mózgogłowia i jego Królestwa Automatyzmu. To nie jest jakaś mityczna oderwana od wszystkiego umysłowa nirwana. To pełna Obecność w żywym i świeżym procesie samego życia – tutaj i teraz z tym co w nas „dobre” i „złe”. To Akceptacja bez warunku tego co jest i jak jest oraz zdolność do dawania światu tego – czego naprawdę potrzebuje bez oczekiwania wdzięczności i zwrotu poniesionych kosztów. Ponieważ taka jest Praca Ducha, którą natychmiastowo rozpoznaje nasze serce kiedy naprawdę się budzi ze snu. Nie ma w tym żadnego heroizmu, żadnej maniery, żadnego; „zobacz jaki jestem zajebisty” – to jest wszystko bardzo „zwyczajne i przyziemne”. Ludzi naprawdę wyjątkowych cechuje przede wszystkim pokora i brak parcia na szkło, bowiem wiedzą, że to szkło nie ma najmniejszej wartości. „Sukces i sława” w tym medialnym cyrku są jak sen wariata i kończą się cierpieniem i hejtem. Wystarczy się uważnie przyjrzeć – „o czym to wszystko jest” dla kogo i z jakim skutkiem. Program matrycy pożądania i dumy poprzez wymiar swojego sukcesu prowadzi cię do niższych wymiarów, ponieważ zaczynasz upajać się czymś co z swojej natury jest kompletnie fałszywe, ponad to opiera się na rywalizacji i eliminacji tak zwanych konkurentów. Twoje sfabrykowane „ja” zaczyna podbój i wojnę. Ta wojna kończy się agonią Ducha, a twój świat staje się pobojowiskiem, ponieważ w tym wymiarze „kariera” ma swoją wysoką cenę. Na samym końcu stajesz się coraz tańszą dziwką używaną przez swoich fanów / falołersów. 

Nie masz już oporu przed głupotą. Stajesz się falą. Przepływem. Stacją nadawczą dla Ignorancji. Nadajniko – odbiornikiem Maszyny. Rzecz w tym, że bycie na autentycznej ścieżce – zobowiązuje do Wyjścia z Układu; Pasożyt – Karmiciel i Głupota jest tym czego naprawdę się boisz, nie mitycznych potworów iluminatów, demonów, morderców. Boisz się gwałcicieli świadomości, którzy zapładniają Ignorancją. 

Wbrew powszechnie pokutującemu nawet wśród sfer wykształconych przekonaniu, Huxley („Nowy wspaniały świat”) i Orwell („1984”) nie prorokowali tego samego. Orwell ostrzega, że zostaniemy zniewoleni przez jakąś przemoc pochodzącą z zewnątrz. Tymczasem w wizji Huxleya do pozbawienia ludzi ich autonomii, pełni osobowości i historii niepotrzebny jest żaden Wielki Brat. W jego mniemaniu ludzie pokochają otaczającą ich przemoc, zaczną wielbić technologie, które pozbawiają ich wolności myślenia. Orwell lękał się tych, którzy zakażą wydawania książek. Huxley zaś obawiał się, że nie będzie powodu do ustanawiania podobnego zakazu, ponieważ zabraknie kogokolwiek, kto zechce książki czytać. 

Orwella przerażali ci, którzy pozbawiają nas dostępu do informacji. Przedmiotem obaw Huxleya byli natomiast ludzie, którzy dostarczą nam informacji w takiej ilości, że staniemy się bierni i egoistyczni. Orwell bał się, że nasza kultura przeistoczy się w kulturę niewolników. Huxley zaś lękał się, że ogarnie nas kultura banału, zajmująca się jakimiś ekwiwalentami doznań, „orgią-porgią” i wirówką infantylnych igraszek. Jak to zauważył Huxley w „Nowym wspaniałym świecie”, bojownicy o prawa obywatelskie i racjonaliści, którzy pozostają w stałej gotowości, aby przeciwstawiać się tyranii, „nie wzięli pod uwagę bezgranicznej niemal zachłanności człowieka na rozrywkę”. W roku 1984 – jak napisał Orwell – ludzi kontroluje się przez zdawanie im bólu. W Nowym Wspaniałym Świecie to samo jest osiągane dzięki dostarczaniu przyjemności. Słowem, Orwell obawiał się, że zniszczy nas to, czego nienawidzimy, Huxley zaś – że to, co uwielbiamy.”

Neil Postman, Zabawić się na śmierć

Dlatego prawdziwa walka odbywa się na zupełnie innym polu. Wojna nie jest tam gdzie słychać huki, wojna jest tam gdzie ujrzysz dominujący uśmiech idioty, który mówi do ciebie jak do dziecka przez ekran. Jest tam gdzie zabawa staje się sensem życia. Jest tam gdzie masz „wyjebane” i „cię to wali”. Jest tam gdzie jest „kurwa zajebiście”. Jest tam gdzie „najebany ruchasz jakąś randomową rurę”. Gdzie „walisz temat” żeby „było więcej fanu” i „od rana napierdalasz w konsolę waląc temat z wiadra”. Jest tam gdzie stajesz się debilem i jesteś z tego dumny. Prawda jest taka, że to nie „oni” nas niszczą – niszczymy sami siebie na własne życzenie własnymi rękoma. „Oni” ukazują ci jedynie drogę, a pójście nią jest twoją decyzją. 

Każdy ostatecznie dostaje to na co zasłużył. 

Świadomość to koszmarny sen natury.

David Foster Wallace

UBÓJ RYTUALNY

MARCIN PINIAK

Piracki sygnał na oceanie absurdu. 🏴‍☠️ Newsletter: https://piniak.blog/newsletter/ 🏴‍☠️ Wsparcie: https://suppi.pl/piniakblog

Dziś myślałem jak to będzie, kiedy to wyłączą, albo po prostu przestanie działać. Cała nasza tożsamość jest na Tym zbudowana, jesteśmy tym okablowani jak w klatce. Bondage – naga bezbronna kobieta na zimnej połyskującej postmodernistycznej podłodze nowoczesnego biura – pragnąca poczuć więcej, oddać się bardziej.

Wiązanie atomów rozkoszy, które tak szybko rozpuszczają się w pustce i osamotnieniu – te wszystkie obietnice, kłamstewka, cały ten migający neon iskrzący miliardami oszustw, byśmy byli w stanie znieść tą żmudną i w gruncie rzeczy bolesną drogę od pierwszego dokumentu aktu urodzenia po ten ostatni akt zgonu. Jak osuszone bagno pełne trupów okryte sztuczną murawą byśmy mogli rozegrać partyjkę niezobowiązującego golfa, popijając lemoniadę z płatkami limonki i czterolistną koniczyną w przejrzystym szkle z uderzającymi górami lodowymi, które od naszego gęstego oddechu topnieją w mgnieniu oka i poziom źle ukrywanej żenady wzrasta.

Prąd.
Impuls elektryczny.
Iskrzenie cybernetycznego świata.
Rozrusznik sztucznego serca.

Jezu jak my jesteśmy od tego uzależnieni. Prawda jest tak, że nie muszę konstruować tych wszystkich postaci – hybrydy prawdy i fikcji, by powiedzieć to co chcę powiedzieć, bowiem wbrew pozorom nie mam aż tyle do powiedzenia. Jednak nagość i bezpośredniość jest zbyt okrutna dla naszych skomplikowanych jaźni. Wyobrażałem sobie nabrzmiałe i rozjuszone niebo gotowe otworzyć się jak ciało pod gwałtownym uderzeniem noża, rozkołysane burzą drzewa i wielkie obezwładniające słońce, które wbrew wszystkiemu rozprasza smutek, gniew i zwątpienie. Później widzę tęczową sferę w której lśni i ogrzewa nasze wymarzłe serca. W każdej kropli deszczu widzisz ten sam obraz – to odbicie, jakby wszystko nagle okazało się jedynie złudzeniem, mirażem, bajką na dobranoc. Ta niewinna dziecięcość odchodzi od nas z czasem i przestajemy śnić, marzyć i pozwalać na te cudowne momenty zachwytu nad wszystkim – nawet tym co złe i bolesne. Zachwyt ma w sobie tą wielowymiarowość światów łączących się bez przerwy jak mozaiki fraktali w kosmicznym mikroskopie, jak twarze demonów wirujące w paleniskach piekieł, jak kompulsywne i neurotyczne ciała rzucane niekontrolowaną namiętnością przez szyderczy – dar natury. Zwierzęcy instynkt przetrwania, żerowanie, znaczenie bezkresnych dziewiczych krajobrazów swoją testosteronową szczyną. Prawdziwy zapach kiedy perfuma przestaje działać. Rozszarpaliśmy to wszystko na kawałki – na państwa, miasta, stadiony i oczyszczalnie ścieków. Ludzie, zwierzęta – wszyscy zamknięci, zalogowani do systemu. Uprawa roli, która przypada ci w udziale. Kiedy jesz w tym samym czasie jesteś jedzony – jak mityczny wąż.

Lśniąca powłoka.

Kiedy otwieram te ciała widzę wszechświat. Galaktyki gasnących oddechów, czarne dziury żołądków i pierścienie kamieni nerkowych. Skamieliny koncepcji i wiary, bezkresne cmentarzyska idei. J – elita już dawno przestały nam służyć, teraz trawią nas i wydalają, wysrywają cię późnym wieczorem na betonową posadzkę – ołtarz ofiarny i zarzynają przed zmrokiem, by za kilka godzin wskrzesić respiratorem i zaprogramować na nowo, byś mógł znów tańczyć w pętli. Ubój rytualny. To jest ciało i krew moja, które będzie wam sprzedane, schrupane, strawione i wydalone. Jednak kiedy przekroczymy mechaniczny świat – program wzajemnego pożerania – ujrzymy poziom gdzie energia jest zupełnie innej natury – ma znamiona mądrości, która postrzega wzorce i kolektywne prądy świadomości. Z tego poziomu „pokarm” ma zupełnie inną formę i funkcję – ten pokarm to trawienie i przeżuwanie świata by wydobyć unikalny smak indywidualnego poziomu wrażliwości i wyobraźni – to pierwotna zdolność tworzenia, która nie podlega mechanicznym prawidłom przyczyny i skutku, a tym samym daje możliwość zasiewania nasion nowej innej rzeczywistości – jak świadomy sen. To jest Magia.

Czy ten sen o wspólnej przestrzeni naszych doświadczeń jest świadomy? Kto jest zdolny przekraczać jego prawidła, naginać prawa, nie podlegać ograniczeniom? Każdego dnia kiedy spojrzysz na nas z perspektywy Obserwatora przypominamy kolejny zaprogramowany mechanizm, który służy jedynie zaspokajaniu potrzeb, pragnień i fanaberii kosztem koszmarnego cierpienia, strachu, przerażenia – warto w z tą świadomością zastanowić się o wspomnianej energii, którą was zasilamy. Śmierć żywi Życie swoimi brunatnymi sokami zasila jego korzenie w mechanicznym ogrodzie Edenu, gdzie ubrani wytwornie Adamy i Ewy przy suto zastawionym nowoczesnym konsumpcyjnym stole łapczywie pożerają wytwory raju przemieniając wszystko w jałową pustynię. Tam nad naszym planem Gry tak to właśnie wygląda, bowiem znana wam z obrazów 4K piękna, dostojna Ziemia o gęstwinie grubych zielonych włosów, krwiobiegu kryształowych rzek, dudniących tętnicach wulkanów, głębinach niezbadanych i dziewiczych oceanów pełnych bogactwa i życia miliardów istnień – jest już jedynie interaktywną Symulacją rozgrywającą się w przestrzeni zhakowanych umysłów – wstrzykiwaną jak halucynogenny płyn w układ nerwowy.

Sztuczny otępiały spokój opanował nas wszystkich. Uspokoił sumienia i nerwy, pozwolił z bezduszną obojętnością przyjmować i akceptować zasady tej Gry Gastropolis. Rzeźnicy stali się dla nas bożyszczami, a ich „kariery” wzorami do naśladowania, nikt nawet nie wspominał o kosztach, prawdziwej cenie tego szału. Od góry do dołu – Program. Interaktywny kolektywistyczny Układ Scalony w jedną pozbawioną sensu iluzję całości, której rolą jest bez końca tkwić w wytwarzaniu tej Gry, zasilaniu jej, w razie potrzeby modyfikowaniu, kiedy pojawiają się Szczeliny zdradzające Zapis. Te szczeliny to prawdziwy ból dupy dla Programistów.

Programiści operują z poziomu Kodu Ignorancji, na którym bazuje cały Zapis, kodują to w każdej linijce w każdym atomie pozornej trwałości Materii, jednak najważniejsze jest prawo Przyciągania, które każe nam Lgnąć – szukać Wyjścia, Szczęścia, Spełnienia, Satysfakcji, Miłości, Zrozumienia i ich trwałości w modelu, który ze swej natury jest nietrwały – efektem jest Cierpienie.

Nie to nie jest pierwsza „nasza” planeta. Zjedliśmy już kilka, tłusta hałaśliwa szarańcza rozkochana w apokaliptycznych imprezach. Jak to mówią…

Po raz kolejny poszło nam jak kurwie w deszcz.