Dlaczego przebiłeś się przez przejście?

Dzieje Judy i Tamar

Pirat w ostatnich dniach był spokojny. Więcej było ciszy, więcej przestrzeni. Coś się zmieniło, jakby Duch otworzył w nim jakieś tajemne drzwi, które do tego momentu były zamknięte. Czuł, że tworzy się w jego życiu zupełnie nowy rozdział, że stał się bardziej dojrzałym człowiekiem. Nagle zrzucił starą skórę. Odważył się postawić kolejny krok na tej zadziwiającej drodze jaką jest życie i zrobił to delikatnie – tak dla odmiany. Rzadko tak bywało, raczej bywał gwałtowny, impulsywny, kąpany w gorącej wodzie emocji. Teraz stygł. Otwierał się. Przestał zagłuszać rzeczywistość i słuchał zdając sobie sprawę, że jest ona opowieścią, która wcale nie toczy się tak szybko jak mu się zdawało. Przede wszystkim jest warta uwagi, jest warta obecności i kiedy nie zagłusza jej jego własny chaotyczny umysł odsłania się jakby po raz pierwszy i jest zupełnie czymś innym o tego co zwykł postrzegać jako „rzeczywistość”. To była jedynie jego wersją wydarzeń. Sen.

Myśli się zmieniły. Były lżejsze. Miały w sobie więcej światła i przecież od początku były puste – pozbawione istnienia. Jednak zawsze przychodziły i zawsze odchodziły. Rodziły się i umierały jak gwiazdy. Pisząc Pirat próbował je zatrzymać, jednak zapisane były oszustwem, iluzją czegoś żywego. Na czym polegał sekret by tchnąć w nie życie, by stały się prawdziwym pokarmem, czymś co ma moc budzenia ze snu?

Był na cmentarzu. W miejscu do którego ciągle wracał, w którym była wciąż cisza i tajemnica. Trójprzymierze wylęknionych dusz przy zbiegu ulicy Ogrodowej i Srebrzyńskiej. Siedział przy pomniku małego anioła śpiącego na poduszce zaraz za kaplicą Scheiblera. Wszystko skąpane było w czerwieni, bo tylko jesień potrafiła wydobyć takie intensywne barwy. Purpura, cynober, pąs jak rozbudzone namiętnością ciało, które tak chciało żyć i kochać jednak czas był nieubłagalny, wszystko zaciskał w swojej pięści zostawiając jedynie esencję.

Światło.

Przymierze Formy i Pustki.
Przymierze Snu i Jawy.
Przymierze Życia i Śmierci.

Być żywym i wdzięcznym, choć przecież to takie trudne, zwłaszcza wtedy kiedy to co do ciebie przychodzi jest bolesne i rozszarpuje ci serce na strzępy. Jednak wciąż oddychasz, wciąż żyjesz. Jak zaśpiewał pewien człowiek:

„Czy coś jest nie tak”, powiedziała, oczywiście, że tak.
„Jeszcze żyjesz”, powiedziała, a czy zasługuję na to, żeby żyć?
Czy to jest pytanie?
A jeśli tak, to kto na nie odpowie?
Kto odpowie?

To jego życie nie było łatwe, nie było dobrym snem pełnym kolorów, lekkości i wdzięku, bo koniec końców rzadko, które życie takie jest. Raczej jest inaczej, wciąż przebijasz się przez mrok gubiąc po drodze wszystko co wydawało ci się cenne i ostatecznie przecież jesteś nagi i bezbronny w obliczu prawdy, która dla każdego jest inna. Jak klejnot obserwowany z wielu stron. Rozświetlający pryzmat ukryty głęboko w samym rdzeniu i nigdy nie możesz odgadnąć jak to jest możliwe. Jak to się stało. Pirat często myślał o tej niebywałej arogancji, która pyszniła się i nadymała, która przelewała z pustego w próżne, katalogowała każde z tych ludzkich urojeń jakby warte były tego całego wysiłku odkrycia wszystkich tajemnic niczym znaczonych kart w rozgrywce oszustów, która trwa od niemającego początku czasu i wciąż jednak daje złudzenie końca. Jednak koniec nie przychodzi, chociaż wszyscy wydają się czekać i myśleć, że oto oni żyją w tym właśnie rozstrzygającym rozdziale, który przecież ma wszystko ostatecznie wyjaśnić. Koniec przychodzi do każdego z osobna i odkrywa przed świadomością jej własną tajemnicę. Pirat miał taką nadzieję i w to właśnie wierzył, na to szczerze mówiąc liczył, bo w przeciwnym razie po co to wszystko?

Przecież niemożliwym jest aż tak monumentalny przypadek. Niemożliwym jest tak oszałamiająca skala, obezwładniający rozmach. Niemożliwym jest, aby taka rzecz była na rozum ludzki. Tego nie sposób pomieścić nawet w wyobraźni. Kiedy człowiek w samotności otwiera w sobie te pytania i uchyla tajemnicze drzwi słysząc ten podszept, który dodaje mu odwagi i otuchy stawia pierwszy nieśmiały krok i przekracza próg tajemnicy. W monotonnej płaszczyźnie uregulowanej przytłaczającym pragmatyzmem egzystencji ludzi – robotów to pragnienie wolności poprzedza ten niespodziewany wrzask, który budzi cię brutalnie ze stanu hipnozy w której żyje większość ludzi. Nagle budzisz się w nowym nieznanym świecie, który choć wydaje się tym samym przecież światem nie jest nim. Jest inny. Wytrącony z tej bezpiecznej rutyny na powrót uczysz się żyć. Jak dziecko.

Świat dorosłych umiera. Po części z ich własnej winy. Gęstnieje, staje się coraz cięższy i cięższy od wspomnień, błędów i nadziei tego ciągłego błądzenia po omacku w ciemności w zaludnionych do granic korytarzach, które doprawdy nigdzie nie prowadzą. Zajmują jedynie czas – najcenniejszą z walut. Nim się obejrzysz twój czas przeminie i nie wróci go żadna modlitwa. Bicie zegara usypia nas zamiast budzić. Odkładamy wszystko na potem i pewnego dnia to „potem” staje się naszym ostatnim teraz.

Nikt nie wie co jest dalej.

Rozlany jestem jak woda i rozłączają się wszystkie moje kości.

Psalm 22 

Wielkie kurwa łał mamy tutaj w Analogu. Jak byście jak gdyby jakoś nie wiedzieli i nie czaili o co cho, cho, cho – to jest klub w podziemiach waszego smart city, który jest poza zasięgiem i detekcją MASZYNY, która was hoduje jak świnie na kotlety. Bez ustanku bici w kark, dyscyplinowani, zastraszani i tresowani do biegania w Kole. Ponieważ ten symulacyjny świat w jakim „żyjemy” jest zglobalizowanym szpitalem psychiatrycznym w którym doprawdy nie ma już nikogo prócz wariatów i wszyscy dosłownie wszyscy są przedawkowani już od tak dawna, że nawet najstarsi pacjenci nie pamiętają jak i kiedy to się zaczęło. Straciliśmy ciągłość świadomości i pamięć – żyjemy we fragmencie w czymś co bez ustanku udaje coś innego i wciąż mutuje. Analog jest miejscem w którym przestaliśmy brać leki i odzyskujemy Przytomność. Budzimy się z tego Koszmaru w Przestrzeni Wieczności do której pewnego dnia zaprosimy również ciebie kiedy już będziesz gotowy i zdolny wytrzymać ten retorsyjny szok poznawczy, który wszyscy mamy już za sobą i nikt z nas nie chciałby przeżywać tego ponownie. 

To co do ciebie na pewno dotrze w bardzo szokujący sposób to SKALA ZAMROCZENIA i twój własny NIEŚWIADOMY udział w tym szaleństwie, którego w tej chwili nawet nie widzisz, ponieważ jesteś zaprogramowany jedynie na odbiór PROGRAMU, który jest twoim prawdziwym bogiem w trzech osobach; sadystycznego ojca, wykorzystanego dziecka i zdeprawowanego ducha, którego zadaniem jest rzucać zaklęcia uśpienia i trzymać cię w STANIE HIPNOZY. Innymi słowy jesteś zaprogramowanym i posłusznym obywatelem Gastropolis – miejsca w którym wszystko bez ustanku i wytchnienia się wzajemnie pożera i trawi jak biologiczny kompozyt. Śmierć jest jedynie krótką przerwą na reklamy po której znów musisz grać rolę statysty w kolejnym zaprogramowanym na przetrwanie i walkę ciele w tym nigdy nie kończącym się danse macabre. 

Jednak ty teraz widzisz zupełnie coś innego – ten polakierowany pixelozą uśmiechnięty teatr pełen cudów i dziwów, ofert i sloganów, wycieczek i miłostek / małostek – świat hiper optymizmu i możliwości za którymi wciąż gonisz i które wciąż gubisz, ponieważ właśnie w taki sposób została napisana ta GRA. Samospełniająca się przepowiednia i nigdy nie spełniona obietnica, którą PROGRAM aktualizuje z chwili na chwilę. 

Na tym polega UKŁAD w którym jesteśmy uwięzieni. 

Kiedy to naprawdę ujrzysz – zrozumiesz, że to czym jesteśmy tutaj karmieni – cała ta chwilowa sytość jest tylko po to, aby tworzyć głód, ponieważ to właśnie głód jest istotą tego miejsca – jego esencją i z tego właśnie zrodził się ten WYMIAR WARUNKU. Podstawowym algorytmem jest BRAK. Kiedy naprawdę rozpoznasz TO w sobie niechybnie ujrzysz ten świat w rzeczywisty sposób. W analogowym podziemiu mówimy na to Przebicie – przebłysk Przytomności. 

Brzask.

Prawdziwe światło nie oślepia „pięknem i znaczeniem” – ono budzi nas ze snu czasem w bardzo brutalny i „przyziemny” sposób i ukazuje nam zazwyczaj dokładnie to czego nie chcemy widzieć. Na tym w istocie polega to całe „przebudzenie” – dlatego nie jest w żaden sposób mistyczne i nieziemskie i nie jest opakowane w żaden „duchowy” slogan. Najsłabiej w tym zaprogramowanym świecie „sprzedaje się” prawda, ponieważ w istocie nikt jej tu nie chce. Nikomu się nie chce szukać pereł w gnoju tutaj pod stopami, każdy patrzy wysoko w ezoteryczne i „duchowe” niebo, które jest puste i próżne. 

To tyle tytułem wstępu. 

Mamy napięty program na dzisiejszy wieczór operetkowy, bilety jak zwykle rozeszły się kanałami nieoficjalnymi poza detekcją MINISTERSTWA JEDNOMYŚLNOŚCI I MONOKULTURY. Nasz klub „Analog” ukryty w podziemiach Placu Wolności jest systemem kanałów i pomieszczeń do których dostać mogą się jedynie ci, którzy odpięli się od MASZYNY i mają w sobie autentycznego wolnego ducha rebelii i rezurekcji. To miejsce jest perłą w algorytmiczno – mechanicznym gnojowisku tej technologicznej utopii, którą ludzkość stworzyła jako więzienie dla samej siebie – Wielkiej Nocy. Ciemnicy. Natomiast my jesteśmy…

Zmartwychwstaniem. 

Armią Ducha. 

Impulsem. 

Zatem gdzie my właściwie zamulamy? Ano, planeta ziemia! Smart miasto Łódź roku boga algorytmu wszechmocnego 2024 dwa lata po pandemicznym pandemonium podczas którego odpaliła się pierwsza faza apokaliptycznego planu ujawnienia wszystkiego wszystkim, żeby w końcu dotarło! Większość wciąż śpi snem głębokim z momentami krótkich przebudzeń i szoków kulturowo – poznawczych co skutkuje narastającym powszechnym i masowym szaleństwem, które staje się po prostu normą. Rozjechane mentalnie normiki w znormalizowanym rozjebaniu, które udaje liberalną demokrację upojoną końcówką turbo kapitalistycznej orgii. Nadchodzi wielki ciężki cywilizacyjny kac – trzeźwienie w mało sprzyjających warunkach pogodowo – gospodarczych. Zmiana klimatu na zdecydowanie mniej bombastyczny. Sztormy, burze i pioruny, wizyty obcych, eskalujące regionalne i półświatowe konflikty, sztuczna prawie inteligencja, kryzys moralny i renesans psychodeliczny. Upadek kościołów i religii, wszelkiej maści autorytarnych autorytetów, które wciąż jeszcze sapią te swoje „mądrości”, które wszyscy mają w głęboko w dupie. Jedni chcą wracać do tyłu do nieistniejących światów pogodnych gdzie – jak mówią – było normalnie, drudzy lecą do przodu w technologiczny park wiecznej rozrywki i zrobotyzowanego post człowieka 2.0. Mało kto po prostu jest i potrafi cieszyć się tą jazdą, bowiem nierzadko mamy taką wiksę i możliwość skoku. 

Jednak ostatecznie to wszystko jest po coś, choć Czarni Magowie z Dolin Krzemowych i Czarni Didżeje miksujący ten medialny narkotyczny spektakl bawiący się rozpadem wmówili nam, że nic tam nie ma. Jest tylko to. Jednak z perspektywy Ducha to jest jedynie Urojenie, chwilowy układ warunków i zdarzeń w Nieskończoności Istnienia, bowiem kiedy kończy się Cykl – Wszyscy wracamy do stanu sprzed Zagęszczenia. Dlatego kiedy już jesteś w tym karmicznym bębnie losującym możesz być pewien, że masz w sobie Wieczność nad którą żaden narcystyczno – sadystyczny Demiurg nie ma realnej władzy, choć żywi iluzję, że to jest jego Wytwór. 

Nie jest. 

Połowicznie mądrzy, uznając względną nierzeczywistość Wszechświata, wyobrażają sobie, że mogą zaprzeczać jego Prawom – takimi są zarozumiałymi i próżnymi głupcami, rozbijającymi się o skały i rozrywani na wszystkie strony na kawałki z powodu ich szaleńczych wywodów. Prawdziwie mądrzy, znając naturę Wszechświata, używają prawa przeciw prawom; wyższego przeciwko niższemu; i poprzez sztukę alchemii przekształcają to, co niechciane, w to, co wartościowe, i tym samym triumfują. Mistrzostwo nie składa się z niezwykłych snów, wizji, ekscentrycznego wyglądu lub życia, lecz na używaniu wyższych sił przeciwko niższym – uciekając od bólu niższych płaszczyzn poprzez wibrowanie na wyższych. Orężem mistrza jest transmutacja, a nie zarozumiały sprzeciw.

Kybalion. 

Tutaj z pomocą przychodzi gnostyczna perspektywa na tak zwane sprawy. Zdolność odwrócenia perspektyw i sloganów, którymi nas zaprogramowano lub co bardziej pewne zaprogramowaliśmy się sami przy pomocy tych, których w wyniku ucieczki od wolności uczyniliśmy swoimi panami i sami skazaliśmy się na zniewolenie, ponieważ w pewnym sensie status ofiary stworzył cały nasz mentalny Program. Ten Program zmodyfikowaliśmy do postaci mechaniczno – religijnego uwarunkowania – swoistej schizmy wewnątrz naszej świadomości, która każe nam postrzegać samych siebie jak niewolników pewnego rodzaju projekcji siły która rzekomo ma nad nami władzę i jest bardzo zajęta sądzeniem i ocenianiem. Nazwane jest to „Hodowlą pod napięciem”. To jest bardzo pierwotny Wdruk w Kolektywnym Polu Świadomości Gatunku, który jest pod Progiem tego co świadome – to jest mechanizm sterujący – Strach przed potępieniem i karą, która ciąży nad nami jak Klątwa. W istocie rządzi nami to co nieświadome i nazwane jest Mroczną Siłą – dlatego „rządzą” nami istoty upadłe i zdegenerowane, bowiem Prawem jest to, że dostajesz to co z tobą rezonuje – to jest zasada rezonansu. Kiedy widzisz i rozpoznajesz Warunek możesz ujrzeć w sobie całą przyczynowo – skutkową podstawę z której on się stworzył – dlatego kluczem jest zrozumienie swojej własnej odpowiedzialności za warunkującą nas projekcję. To w naszej Istocie jest Źródło Manifestacji Warunku – wszystkie przyczyny naszego stanu. To zrozumienie odwraca perspektywę – to jest gnostyczne w prawdziwym sensie. 

Dlatego żadna zewnętrzna doktryna – program nie może ci naprawdę pomóc, bowiem jest czymś co zostało wytworzone z projekcji uwarunkowanego stanu umysłu – serca. Brak jest tutaj rzeczywistego wglądu w prawdziwą naturę rzeczy w Stan, który jest poza uwarunkowaniem. Brak nam tego fundamentalnego doświadczenia prawdziwej wolności – dlatego nasza „duchowość” jest jedynie projekcją wyobrażeń. Nie można zrealizować w rzeczywistości czegoś co jest jedynie iluzją. Dlatego mamy taką przepaść pomiędzy tym co różnej maści guru mówią, a co w rzeczywistości robią. Dlatego żyjemy w świecie permanentnej hipokryzji. Jesteśmy osaczeni przez kłamstwo, które w tej chwili mówi nam, że nic więcej prócz tej materialnej klatki nie istnieje, nie ma żadnego Ducha i żadnej Drogi – jesteśmy mięsem, które rodzi się w bezsensie i w bezsensie umiera. Ten Program uczynił z życia piekło a z nas istoty pozbawione mocy i słabe. To jest Trauma, która stworzyła nasz neurotyczny stan i całą tą okrutną desperację szukania szczęścia w materializmie, która bezpośrednią przyczyną tego, że swoją chciwością niszczymy tą planetę. To jest brak rozwoju – Upadek – nasz rzeczywisty stan. Widzieć to znaczy obudzić się. Ujrzeć świat i istoty czujące w ich rzeczywistej kondycji. 

Gastropolis jest mutującym NOWO – TWOREM, chorobą – czymś co się bez ustanku rozrasta przekonane o swojej wyższości żerując i żywiąc się tym co zdrowe i pełne życiodajnej siły, czymś co swoje źródło ma w Mózgogłowiu w fiksacji na „ja, mnie, moje”. To ego – trip fundamentalne zaburzenie naszych umysłów – serc i to jest samym rdzeniem – core’m całego SYSTEMU WZAJEMNEGO POŻERANIA, który zdominował wszystko i wszystkich. To nie jest „prawo natury” to jest program – nawyk, który powtarzany przez miliony lat stał się automatyczny i jest „wgrany” w Strukturę Ignorancji – czyli nadrzędny moduł nadzorujący i kontrolujący ten wymiar. Kiedy istotom ludzkim, które są na „szczycie” tej białkowej piramidy brakuje zdolności poszerzania swojej percepcji i kreatywnej pracy z wyobraźnią, wówczas zamiast rozwoju mamy stagnację, która z czasem staje się regresem. To my ludzie jesteśmy zdolni do transformacji tego FATALISTYCZNEGO OPROGRAMOWANIA, poprzez EWOLUCJĘ NASZEJ ŚWIADOMOŚCI i to jest prawdziwe znaczenie APOKALIPSY, której celem jest WZROST ŚWIADOMOŚCI. Nazwane jest to PRZEBICIEM do tego co PIERWOTNE lub ostatecznie RESETEM MATRYCY. 

Ludzka świadomość jest straumatyzowana i wycofana do najbardziej prymitywnych wymiarów – dlatego jest zablokowana. To w czym żyjemy jest odzwierciedleniem PODŚWIADOMOŚCI, dlatego jest to planeta PERMANENTNEJ WOJNY I KONFLIKTU, którą zdominowali drapieżnicy ustanawiając swoje doktryny i wierzenia – wzmacniając poczucie podziału i rywalizacji. Kiedy istoty ludzkie uwolnią swoje umysły spod ich Klątw wówczas odkryją, że prawdziwym Prawem Natury jest zdolność współpracy i wrodzona nam Troska – Czystość Serca. To jest DROGA EWOLUCJI i kiedy do tego dojdzie ujrzymy NOWĄ ZIEMIĘ i staniemy się ISTOTAMI KOSMICZNYMI zdolnymi w sposób spontaniczny przynosić nieskończony pożytek ISTNIENIU, ponieważ to jest naszą prawdziwą pracą i funkcją. 

Jednak musi powstać MASA KRYTYCZNA istot, które się przebudziły i odblokowały swój POTENCJAŁ MĄDROŚCI I WSPÓŁCZUCIA. Efekt setnej Małpy. 

Zatem z tej perspektywy my w Analogowym Podziemiu jesteśmy małpami, które próbują przekroczyć swoją małpią i uwarunkowaną zwierzęcą naturę, co doprawdy nie jest łatwe, ponieważ każdy z nas został ZADRUKOWANY I POWIELONY W SAMSARYCZNEJ KSEROKOPIARCE. Dlatego teraz ludzie są tak do siebie podobni – w zasadzie można powiedzieć, że na całym świecie jest tylko kilka modeli – wzorców z których pochodzimy, ponieważ z naszej analogowej perspektywy jesteśmy PRODUKTEM INŻYNIERII GENETYCZNEJ IGNORANCJI. Projektem eksperymentalnym tak zwanych „Obcych”. Obcy to obca sztuczna świadomość – zmodyfikowany stan. Człowiek jest istotą, która nie pasuje w żaden sposób do teorii ewolucji gatunków. Jesteśmy wyłomem, hybrydą, paradoksem czymś spoza łańcucha. Kosmicznym Ogniwem, którego zadaniem jest wrócić do Gwiazd do GALAKTYCZNEJ SPOŁECZNOŚCI – naszym zadaniem jest EWOLUCJA. To co otrzymaliśmy to rodzaj ewolucyjnej gry rozwojowej, aby ostatecznie przekroczyć paradygmat GASTROPOLIS i uwolnić swojego Ducha z niewoli Warunku. Odblokować Nieskończony Potencjał. Dlatego najbardziej cenni są ci którzy są odporni na PROGRAMOWANE tej MATRYCY i od dziecka przejawiają tak zwaną INNOŚĆ. Ta INNOŚĆ jest kluczem ewolucyjnym, który otworzy PRZEJŚCIE. Dlatego Inność jest tak prześladowana i tępiona przez kontrolujących ten wymiar Czarnych Magów, których ciągłym wysiłkiem jest HOMOGENIZACJA istot ludzkich – brak prawdziwych alternatyw wobec ich Programów, których celem jest KONTROLA. Kiedy ktokolwiek narzuca swoją wolę innym łamie fundamentalne ewolucyjne prawo i wcześniej czy później stanie się tym co uczynił i będzie zmuszony ZROZUMIEĆ – przed tym nie sposób uciec. Dlatego w ostatecznym sensie każdy dostaje swoje lekcje, swój warunek i swoje zniewolenie do przekroczenia. To jest sprawiedliwość, której nie potrafimy rozpoznać, bowiem brakuje nam ciągłości bycia przytomnym i zrozumienia przyczynowo – skutkowego mechanizmu z kosmicznej perspektywy długiego cyklu. 

Zadaniem negatywnych stanów i opresyjnych warunków jest sprowokować w nas refleksję i zrozumienie – stworzyć polaryzację i dynamikę – uruchomić ewolucyjny potencjał, który jest nam wrodzony abyśmy byli w stanie odkryć PRAWDZIWĄ I NIEUSTRASZONĄ MOC I TWÓRCZY POTENCJAŁ bez wstydu i strachu. To jest mechanizm transcendencji, bowiem rodzimy się tutaj po to, aby nawiązać prawdziwą relację z Duchem z tym co przekracza Warunek i Materię, z tym co w nas Wieczne i pozbawione najmniejszego Lęku. To jest prawdziwy cel ludzkiej egzystencji nie utknięcie w stanach wiecznego głodu i braku zaspokojenia, to łapczywe pożeranie wszystkiego i gorączkowa desperacja poszukiwania wrażeń, aby choć na chwilę poczuć spełnienie. Jednak przychodzi tutaj NOWA ŚWIADOMOŚĆ – istoty spoza warunku, bowiem czas mamy doprawdy krytyczny i jednocześnie niesie on w sobie niewyobrażalny POTENCJAŁ SKOKU. Mamy dostęp do niedualnych poziomów zrozumienia. W naszym polu pojawili się Mistrzowie, którzy mają i przekazują tą wiedzę, która z punktu widzenia ewolucji świadomości jest najbardziej bezpośrednią ŚCIEŻKĄ URZECZYWISTNIENIA, a to oznacza, że ten czas jest doprawdy wyjątkowy i kiedy to spotykasz – wiesz, że ten cykl dobiega końca, a Matryca ulegnie Resetowi. To jest nieuniknione. I kiedy już to rozpoznajesz twoją praktyką staje się Dystans od słów, myśli i wrażeń. Rozpoznajesz TO co jest głębiej i nigdy nie podlega uwarunkowaniu, TO co jest w tobie Pierwotne i Czyste i JEST z tobą przez cały czas nawet w momentach największego zamroczenia i niepoczytalności. Dociera do ciebie, że Istnienie jest Nieskończone w czasie i przestrzeni, że istnieje nieskończona ilość planów egzystencji o różnym zagęszczeniu, a to wszystko od samego początku jest same w sobie wolne kiedy nasz umysł – serce jest w stanie to rozpoznać. 

Kiedy pozwalasz wszystkiemu być tym czym jest i przestajesz czymkolwiek manipulować, cokolwiek kontrolować, ponieważ KONTROLA JEST ILUZJĄ, to podstawowe złudzenie Gracza – Ego i kiedy wyczerpujesz to złudzenie odkrywasz, że wszystko jest doskonałe takie jakie jest i nie w istocie nie ma sensu niczego „poprawiać”, ponieważ to jest tym mechanizmem, która bez ustanku nas wikła w warunek i tworzy tak zwaną „osobowość”, która jest źródłem cierpienia, ponieważ jest czymś stworzonym i sztucznym, czymś co bez ustanku w neurotycznym szaleństwie próbuje udowadniać, że ma wartość. Ta wartość jest bez wartości, ponieważ jest tylko mentalną koncepcją – narracją po której nie zostanie zupełnie nic kiedy przechodzimy przez Reset – Śmierci. To co idzie dalej to sama Esencja, która jest Naga i Wolna pozbawiona koncepcji na swój własny temat i poczucia oddzielenia, a z nagromadzonych wrażeń rodzi się kolejny świat, kolejny plan egzystencji i znów następuje proces Utożsamienia z Wrażeniami – rodzi się po raz kolejny – Gracz. 

To jest Loop. 

Kiedy to rozpoznajesz jesteś na Prawdziwej Drodze i rozumiesz, że nic nie może określić czym jesteś, bo jesteś wszystkim i niczym jednocześnie. Ta Jednoczesność jest Niczym dlatego nie możesz się już Utożsamić. To jest Wyzwolenie – Gracz wyzwala samą Grę – nie wygrywa i nie przegrywa – nie potwierdza i nie zaprzecza. I cała Mroczna Magia jest wobec tego bezsilna, ponieważ znika punkt zaczepienia – utożsamienia, znika podmiot do którego to wszystko się odnosi. To jest zwycięstwo bez walki. Szach – mat poza szachownicą i zasadami gry. Kiedy tego dokonasz stajesz się WOLNYM DUCHEM – istotą, która może bez ograniczeń robić wszystko, wszędzie i naraz. Tym właśnie jesteśmy w swojej ESENCJI. 

To jest samowyzwolenie traumy. 

Przepaść między tym, co mówisz, a tym, jak żyjesz, prowadzi do schizmy w psychice dziecka; jednocześnie programując ją najważniejszą lekcją moralną ze wszystkich – że prawda tak naprawdę nie istnieje; tylko idee, słowa, fakty i niekończące się tabu, totemy, prawa, legitymizacje i egoistyczne rytuały. Łatwo jest wtedy uzależnić dziecko od głównego substytutu wolnej, naturalnej, ucieleśnionej prawdy; abstrakcyjnej władzy, środka, dzięki któremu dziecko może zasymilować się z systemem i bezmyślnie podporządkować się autorytetowi, jednocześnie wyładowując swoją stłumioną urazę za to, że musi to robić na kozłach ofiarnych.

Darren Allen

Niepokój. To jest ten pulsujący w nas bez ustanku stan zagłuszony neurotyczną aktywnością. Działanie stało się obsesją – antidotum na ukrytą i wypartą rozpacz. Jednak to powoduje, że wciąż uciekamy przed sobą. Przed tym co tam jest i błaga nas o uwagę, ponieważ tym właśnie jest Proces Oczyszczenia / Uzdrowienia. Zatrzymać się i ujrzeć Prawdę, która jest bardzo trudna i bolesna. Nie możemy dalej żyć w ten sam sposób jako gatunek, nie możemy w tej absurdalnej niepoczytalności niszczyć siebie i świata w zamian za chwilowy wyrzut dopaminy i kolejną dawkę technologicznego narkotyku wstrzykiwanego wprost do mózgu. Planetarna świadomość ludzkości jest na poziomie nastolatka, który jedyne czego chce to zajebistej i upadlającej zabawy, bowiem został wyhodowany w opresyjnej religijnej kulturze zakazu i winy w klatce sztucznej moralności i teraz musi to odreagować. Zaszaleć. Zatem widzimy to szaleństwo, ten nieustający karnawał przed kompletnym Upadkiem. W istocie jest to najbardziej dewastująca część tzw. Resetu Świadomości – jednak jedynie z naszej perspektywy, bowiem koniec końców zawsze jest to Proces Ewolucji. Proces który przekracza naszą tzw. „osobowość”, ponieważ ten rozpad dotyczy głównie sztucznej struktury dominacji od społeczeństwo po jednostkę.

JEDNAK PYTANIE BRZMI: DLACZEGO TAK MAŁO LUDZI W OGÓLE TO DOSTRZEGA? 

Jest tak dlatego, że jesteśmy pod wpływem środków niszczących świadomość. To masowe odurzenie – niepoczytalność. Jest tak ponieważ wciąż i bez ustanku jesteśmy zajęci całym tym absurdem – tymi pracami, tym bogaceniem i ulepszaniem swojego więzienia i praniem uniformu – munduru, który nosimy z dumą w zamian za „bezpieczeństwo klatki” będąc dumnym strażnikiem „porządku” i pilnując innych, aby byli „porządni” i do narastającego bólu przewidywalni. Ta przewidywalność ratuje nas przed ostatecznym szaleństwem Prawdziwego Przebudzenia, przed ujrzeniem tego co ze sobą zrobiliśmy i za jak niską cenę. Rutyna Powszechnej Przemocy w której system który stworzyliśmy jest najważniejszy ponieważ chroni Strukturę. Ten System jest w nas – na tym polega prawdziwa „rewolucja – ewolucja”, bo kiedy jest naprawdę zagrożony zawsze tworzy „kozła ofiarnego” – zawsze tworzy obiekt nienawiści i zemsty zapewniając sobie bezpieczeństwo i przetrwanie. Zobaczyć Sieć Połączenia z tym co dobre i złe w sobie – świecie, to znaczy Obudzić Siebie. Ujrzeć swoją odpowiedzialność, swój wkład, swój udział. Mieć odwagę zobaczyć własne Zaprogramowanie i paniczny strach przed Prawdziwą Wolnością i własną ucieczkę w to „szaleństwo gwarancji bezpieczeństwa” w bycie narzędziem dla innych w zamian za chwilową i krótkotrwałą narkotyczną ulgę. 

Prawdziwa Sprawiedliwość jest ponad naszym poczuciem „sprawiedliwości”, ponad naszą chęcią i oceną, bowiem nie ma ludzkiej natury i nie jest myśleniem. Dostajemy bardzo precyzyjne lekcje kiedy jesteśmy uważni i przytomni i przede wszystkim wtedy kiedy już dorastamy do samodzielności – do bycia prawdziwym człowiekiem, który ma odwagę zaufać własnej wrodzonej Mądrości i przestaje szukać oparcia w tej zdeprawowanej Strukturze. To nie jest czas działania, kolejnej walki. 

To jest czas Zatrzymania. 

Czas kiedy nie stosujesz już żadnego antidotum i pozwalasz chorobie się ujawnić ponieważ to ona sama w sobie niesie informację o uzdrowieniu. Jest Posłańcem, którego nikt nie chce i nigdy nie chciał, jednak mimo tego wszystko zostanie Ujawnione. Będzie tak dlatego, że nie będziemy w stanie stworzyć już jakiegokolwiek leku na to stadium choroby. To w religijnym mechanicznym uwarunkowaniu nazwane jest Apokalipsą. Ten kto przejdzie przez tą chorobę nie tracąc Dobroci i Serca – jak to mówią wejdzie do Królestwa, Które Jest – nie z tej ziemi. Nie ma znaczenia jakim systemem religijnym zostałeś zainfekowany, ponieważ ta Droga jest Powrotem do Punktu Wyjścia. Ostatecznym porzuceniem jakiejkolwiek Doktryny, którą ktoś inny cię zaprogramował. To jest Prawdziwa Księga Wyjścia. 

Dar Ducha dla Wszystkich bez wyjątku. 

Zatrzymać się znaczy poddać Procesowi Oczyszczenia / Ujawnienia. Przestać walczyć z tym co nieuniknione. Złożyć pychę i dumę w ofierze bez mrugnięcia okiem i najmniejszego zawahania. Opuścić dłonie w geście pojednania z Tym Co Jest. W obecnej chwili przestaliśmy mieć jakikolwiek wpływ na ten Proces. To jest poza naszą Wolą – bardzo, bardzo głęboko w kompletnej Nieświadomości. Nasze własne życie jest świadectwem, nasze błędy – nasza nauka, nasza zdolność by się podnieść i po raz kolejny uwierzyć. W istocie ta Wiara jest Łaską jest czymś czego racjonalny zaprogramowany umysł nigdy nie zrozumie i zawsze będzie chciał to zniszczyć, bowiem jest dla niego Lustrem do którego nie potrafi się dostać – jedyne co widzi to odbicie samego siebie, jednak wie, że Tam Coś Jest. Ta nieprzekraczalność tworzy ten Rozłam, który widzimy, słyszymy i czujemy. Jest wszędzie na różnych poziomach – wszystko bez wyjątku staje się podzielone i podlega procesowi intensyfikacji. To jest właśnie Ujawnienie. 

Drugie Przyjście jest poza Formą bez ciała jako zarzewia kolejnego kultu, którym zawsze się to kończy niszcząc Prawdę. 

Tym razem będzie Inaczej. 

To nie będzie proces kolektywny a indywidualny. Przekroczyć ten Rozłam / Schizm znaczy nie być odbiciem, a stać się Lustrem. 

Istotą bez Programu. 

Księżyc był w pełni. Miasto kołysało się pogrążone we śnie. Wewnątrz każdego organizmu odbywało się trawienie wrażeń, otwierały się Przejścia, tysiące dróg do tysięcy światów. Jednak większość istnień przykuta była do jednego pola, do jednej jaźni. Kokon wypełniony gęstą zawiesiną wrażeń, opinii, koncepcji, projekcji, przypuszczeń, lęków i nadziei. Zaprogramowane maszyny w fabryce przetrwania. Zimny, mechaniczny świat czystej logiki i pragmatyzmu. Betonowa pustynia pozbawiona życiodajnych soków – układ scalony procesora generującego nowe kody dla programów operacyjnych ludzi – botów. Odcięte od Pulsu i Tchnienia neurotyczne komórki sztucznego ciała. Samotność. Odcięcie. Sztuczne światła zasilane krwią ziemi – odbite, rozproszone – zasilające Program. Upadłe w Czas Anioły. Napuchnięty od testosteronu wynaturzony logos bezustannie gwałcący Świętość, która coraz bardziej przybiera swoją dziką i okrutną formę. Bogini Kali zaczyna wpadać w swój ceremonialny szał, dziki taniec śmierci.

Pirat leżał na łóżku, wciąż jeszcze był na granicy światów, pomiędzy twardym gruntem skostniałej, zagęszczonej wyjałowionej formy i czymś co jest wiecznie żywe, ruchome. Wilgotne fale Praoceanu, wody płodowe Istnienia. Żywica. Tchnienie. Otwarte i płodne łono Wszechświata. Kapłanka siedziała nieruchomo w milczeniu, wciąż jeszcze mógł poczuć jej obezwładniającą Obecność. Brama odwiecznej Tajemnicy. Księga Prawa ukryta pod niebieską jaśniejącą szatą słodkich wód. Mapa zapisana za jej plecami – pełne potencjału nasiona soczystych owoców, które mają moc przywracania zagubionej harmonii i zaburzonej równowagi. Kiedy brak już szacunku do życia, nadchodzi śmierć. Bogini staje się dziką, nieokiełznaną, fanatyczną furią, bezlitosnym zalewającym wszystko Chaosem. Krwawą dekonstrukcją. Zaburzeniem. Anomalią. Gromem z jasnego nieba. Bestią.

Jednak póki co możemy tutaj troszkę jeszcze pokrążyć, jak wędrowni sprzedawcy marzeń. Świadkowie okrutnego szowinistycznego Jehowy, który choć rzęzi w agonii, wraz z ostatnim tchnieniem wydaje ostatnie spazmy okrutnych rozkazów. Świat stał się spektaklem przemocy, antyreklamą swojej pierwotnej natury, karykaturą boskości. Pałacem demonów w ludzkich formach ubranych w drogie garnitury i mających nieograniczony czas antenowy. Pirat wstał z martwych już jakiś czas temu obudzony trąbą jerychońską dziwnych i bolesnych splotów surrealistycznych zdarzeń. Stał i patrzył na przyprószone srebrnym światłem miasto wypełniające plastikową ramę okna. Na plecach miał wielką wytatuowaną liczbę 17. Wielka jaśniejącą Gwiazda nadająca kierunek całej podróży, przelewająca niewidzialne do widzialnego. Wielkie Dzieło, które wcześniej każdy z nas musi podjąć, bo w przeciwnym wypadku pozostanie jedynie gnijącym mięsem, odorem zmarnowanej szansy. Zakleszczoną perłą rzuconą na pożarcie Wieprzom. Przeżutym i wyplutym snem okrutnego Boga Czasu. Popiołem z wypalonej kadzielnicy.

Gastro. Kucharskie rzemiosło. Pirat był kucharzem, bo musiał utrzymać połączenie z ziemią. Szamańską więź z prawdziwym życiem, to była alchemia komunikacji na poziomie ciała, poza wciąż szczekającym umysłem. Podstawowy budulec istnienia. Białkowa piramida egzystencji. Współzależność każdej żywej formy, komórkowa nieskończona połączona inteligencja istnienia, której nasz umysł w żaden sposób nie rozumie. Jesteśmy odłączeni i wpakowani do małych kwadratowych pudełek mózgo – głowia, które próbuje wygenerować swoje sztuczne cyfrowe królestwo. Neuro – aktywną Symulację. Mechaniczną Otchłań. Bezdotykową sterylną Przestrzeń Zapomnienia. Stajemy się portalami organicznymi, które utrzymuje przy „życiu” przepływ danych – mleko cyfrowej Bestii o stalowych sutkach portów USB. Ciepło krystaliczne proteiny. Pirat miał w chacie opór tego gnoju. Całą masę cyfrowego badziewia wyplutego przez chińskiego smoka na nieskończonych wyprzedażach. Tanie gówno pozbawione smaku. Jednak w środku tego sprzętu też była ziemia – wszystko uczynione z wnętrzności schorowanej i zatrutej Matki. Nie jesteście w stanie wyobrazić sobie tego gniewu, który tam rośnie. Macie zbyt małą pojemność procesorów, niewydolność konstrukcyjną płyty głównej i źle skonfigurowany kod bazowy. Jesteście niekompatybilni z Istnieniem. Wyalienowani. To co tu przyjdzie będzie poza kontaktem z waszym neurotycznym światem, będziecie myśleć, że jest upośledzone. Nowe zsynchronizowane Istnienie hakujące kody starych programów opartych na dominacji i przemocy. Stary świat upada.

Współczesny zmutowany na pół martwy wymiar ludzkiego istnienia. Szaleństwo mózgu, dialektyczna kakofonia napęczniałej od nadmiaru informacji świadomości w fazie maniakalno – depresyjnej. Egzystencjalna trójca zniwelowana do ostatniego ogniwa – coraz bardziej osamotnionej i neurotycznej jednostki – laboratoryjnego szczura zamkniętego w bezkresnym labiryncie wygenerowanych umysłowych urojeń. Toczący głaz niepoczytalny Prometeusz. Nasze środowisko staje się jałową, bezpłodną pustynią jednakowych sklonowanych miast – molochów wypełnionych do granic możliwości coraz bardziej widoczną frustracją istot ludzkich, które z desperacją szukają jakiegokolwiek sensu w tym obezwładniającym bezsensie, który staje się coraz bardziej widoczny i namacalny. Bezsens staje się chorobą, zaraźliwym wirusem, który bezlitośnie niszczy wrodzony nam potencjał. Bezsensowna forma, bezsensowne odczucie, bezsensowna percepcja, bezsensowne formacje mentalne, bezsensowna świadomość, której człowiek stał się produktem.

Wystarczy włączyć telewizor.

Nasze relacje stały się wieczną pantomimą odgrywanych ról, udającymi dialogi monologami opartymi na zazdrości i rywalizacji nabrzmiałych ego, które w poszukiwaniu wygody zdolne są do niewiarygodnego okrucieństwa. Stworzyliśmy „media społecznościowe” – ostateczny produkt alienacji i niczym nieskrępowanego narcyzmu, który kończy się znienawidzeniem samego siebie i autoagresją. Nasza desperacja jest błaganiem o uwagę, żebraniem o miłość, ciągłym neurotycznym szukaniem potwierdzeń wartości własnego życia. Cała uwaga została ulokowana w obiekcie zewnętrznym, cała nadzieja w ciągle edytowanej narracji, która kształtuje każdą naszą reakcję i myśl – dlatego możliwym stała się automatyzacja gatunku na niespotykaną dotąd skalę. Sygnał tworzy Program – cała nasza technologia informacji, ta pozorna wygoda i wszechwiedza została skonfigurowana dokładnie w tym celu. Tym celem jest absolutna kontrola umysłu, samo – uwięzienie, autocenzura – śmierć instynktu, intuicji i zdolności pozazmysłowych.

Sprowadzenie życia do przetrwania, do walki o niebyt. Człowieka do odtwórcy, maszyny produkcyjnej, źródła zasilania patologii w której funkcjonuje by mógł bezustanne żywić się umysłowymi odpadkami – modyfikowaną karmą współczesnej na wskroś negatywnej popkultury. Hollywood – ścięte święte drewno pozbawione soków i kontaktu z życiem. Fabryka neurotycznych snów. Czarni magowie rzucający podprogowe klątwy. Kiedy obejrzymy już wszystkie seriale zorientujemy się, że prawdziwe życie stało się dla nas nie do zniesienia, ponieważ wymaga wysiłku, wiary, determinacji, pracy i ciągłych zmagań z własnymi słabościami. Prawdziwe życie jest wtedy kiedy to ty jesteś bohaterem własnej opowieści. Zamiast tego zostałeś subskrybentem życia, biernym odbiorcą wrażeń, kibicem, psycho fanem masowej psychozy. Dajcie mi coś nowego! Chcę czegoś ekscytującego!

Nie chcę cię martwić, ale wszystko już było. To przetrawione i wyrzygane wprost na ciebie Nic obleczone w połyskującą tanim brokatem hipnotyczną formę. Permanentny recykling przebrzmiałych idei przepakowanych w Fabryce Bezsensu. Kiedy żyjesz w tak skondensowanym negatywizmie nie możesz udawać greka, być tym uduchowionym śmierdzielem próbującym zapachnić wszystko mdłym kadzidłem i towarem eksportowym z dalekiego wschodu czy nawet rodzimych wynaturzeń o starych słowiańskich bogach – musisz spojrzeć wprost przed siebie na świat w jakim przyszło ci żyć. Spojrzeć na siebie obdartego z tych fikcyjnych fatałaszków spirytualnego guru, którym się mienisz we własnych oczach. Zobaczyć nagie mięso w rzeźni bezlitosnego wszechświata. Ujrzeć Gastropolis. To jest prawdziwa ścieżka inicjacji – wprowadzenie w realny temat. Póki co jesteśmy umierającym ciałem skazanym na potęgujące się cierpienie. Całe nasze szczęście jest nietrwałe i kapryśne. Wszystkie te mozolnie budowane konstrukcje są zabawą dzieci na brzegu bezkresnego chaotycznego oceanu, zaraz ponad widzialnym widmem ograniczenia naszych zmysłów. Nie mamy pojęcia kim jesteśmy, gdzie jesteśmy i po co. Możemy odkryć z jakim skutkiem. Wszelkie mentalne mechanizmy pocieszenia zawodzą kiedy przychodzi realne cierpienie, podobnie jak cała nasza sztuczna moralność oparta na zapisach wymyślonego prawa. Możesz mówić o czakrach i energii kundalini – jednak to właśnie czas zweryfikuje wszystko – każde słowo i wyobrażenie całą tą wymyśloną nirwanę i urojony kontakt z aniołami. Odkryjesz wówczas, że w żaden rzeczywisty sposób nie potrafisz sobie pomóc nie wspominając o innych czujących istotach. Czary, mary, hokus pokus okazują się bezużyteczne jak zużyte prezerwatywy, którymi próbowałeś się odseparować od cierpienia – pierwszej prawdy tego świata. Cierpienie istnieje i nie zmienisz tego żadnym prawem przyciągania, numerologicznymi zaklęciami, czy magią ceremonialną z książek ściągniętych z chomika. Abstrakcja kabalistycznego drzewa nie da ci schronienia przed burzą w twoim wylęknionym sercu i tej prawdzie zaklętej w autentycznym przerażeniu. To jest to miejsce w którym nikt nie chce być, to jest to miejsce z którego próbujemy uciec w te wszystkie słodko brzmiące fantazje o złotym świetle i dobrym miłościwym Bogu Ojcu, który utuli nas do kolejnego snu, podając kroplówkę ze świętą morfiną. Zawsze poznasz kto był w miejscu tego przerażenia, zobaczysz to w jego oczach, w jego ruchach, w jego stosunku do życia. Zobaczysz człowieka inicjowanego, który się obudził z długiego snu. Nie ma słów na opisanie tego doświadczenia. Moc tej inicjacji kryje się w impulsie, który z niej wychodzi niczym rozdzierająca mrok błyskawica i rozświetla Drogę, która przez chwilę staje się widoczna jak linie na otwartej dłoni. Jest to doświadczenie, które w jednej chwili zmienia wszystko. To przywrócenie Połączenia z realną kondycją tego świata.

Początek Wielkiego Dzieła.
Prawdziwa Praca.

W powietrzu czuć było przesilenie. Suchość. Huragan, który przynosił złe wieści z tonącego na naszych oczach świata. Nie można było się już dłużej oszukiwać, cała ta maszyneria zawodziła emanując z siebie przytłaczającą aurę rozpadu. Zasoby energetyczne były na wyczerpaniu. Jednak to gęste, które zostaje na samym końcu ma w sobie największy potencjał przemiany, bowiem coraz więcej ludzi nie miało już nic do stracenia, a ten zaprogramowany symulacyjny świat coraz mniej do zaoferowania. To co jeszcze miał było bardzo krótkotrwałe. Ta krótkotrwałość stała się dominującym stanem umysłu. „Tu i teraz” przyszło, choć nikt tego nie chciał, bowiem lubiliśmy snuć plany, pisać fantastyczne scenariusze, wyobrażać sobie lepszą świetlistą przyszłość. Całe nasze dotychczasowe życie kręciło się w tej fikcyjnej krainie zamieszkanej przez wymyślonych nas. Jednak nas prawdziwych ukryliśmy przed sobą. Zamiast tego śnimy tutaj z sekundy na sekundę, z minuty na minutę, z godziny na godzinę, z dnia na dzień do samego końca. Przybici jak do wymyślonego krzyża. Samo – skazani w imię urojonej kary i winy.

Tutaj otwiera się i urzeczywistnia nasz realny potencjał, nasza zdolność do akceptacji do zrozumienia prawdy o nas. Ta prawda nie jest ani prosta, ani oczywista, ta prawda nie jest pocieszeniem i nie jest również potępieniem. Jest jaka jest. Po prostu. Pirat myślał o tej odwiecznej amplitudzie, o wahadle istnienia, które wciąż bez ustanku było rozkołysane sięgając w końcowych cyklach swoich skrajności. Zapomnieliśmy o tym. Bardzo mało było tych, którzy nosili w sobie prawdziwą wiedzę i historię ludzkiej drogi. Zostali zamordowani przez sklonowane ludzkie maszyny posłuszne Mrocznej Inkwizycji – Ignorancji. Wykastrowany język nie potrafił już rodzić otwierających pamięć i serce opowieści, zostały jedynie nieudolne kopie, moralitety bez polotu i potencjału, których jedynym zadaniem było wtłoczyć to wszystko w kolejny daremny obieg koła. W kolejny spektakl o Zbawicielu, który musiał umierać za nasze grzechy.

W istocie od samego początku wszystko jest Czyste i Nieuwarunkowane. Piękne w swojej prostocie w swojej kompletności. Jak niebo. Jak przestrzeń. Jak kosmos, który jest wokół nas, jest w każdej komórce ciała i bez ustanku próbuje nas przebudzić do naszej Pierwotnej Natury. Wybić z tej halucynacji, z tego statusu wiecznych żebraków, którzy bez ustanku czegoś szukają, ciągle za czymś gonią, o coś proszą uniżeni i pozbawieni własnej mocy, którą wciąż próbują pozyskać na zewnątrz siebie.

Wyśniony świat przez zdeprawowanego Demiurga – Kolektywną Nieświadomość, która ma zdolność Manifestacji – Tworzenia stawał się odbiciem nas wszystkich, ukazując kim się staliśmy w chorobie nadmiaru, w przejedzeniu wrażeniami. Straciliśmy pokorę wobec Istnienia, szacunek wobec Życia i jego Tajemnicy. Pycha była trucizną, która toczyła się przez nasze żyły i zabijała nasze serca, które stawały się zimne i mechaniczne. Staliśmy się Projekcjami, które uwikłane w walkę o uwagę i status pogrążały cały przejawiony świat w bezsensie. A wszystko to było pogardą wobec siebie samego, bowiem dajemy światu to kim jesteśmy w swojej najbardziej głębokiej esencji, w swoim rdzeniu.

Pirat wychodził już ze świata zewnętrznego i szukał wyjścia i zrozumienia w sobie. To była już jedyna droga, bowiem wszystko w świecie zewnętrznym zostało już sprzedane, zniewolone i zdeprawowane naszą chciwością i żądzą władzy – dominacji. Wszystkie te struktury władzy politycznej, religijnej, naukowej, kulturalnej były już tylko żerującymi na naszej energii Pasożytami, które, aby przetrwać musiały wysysać z nas życie poprzez uwagę i ślepą wiarę – nawyk. Cały ten System stał się Żerowiskiem. Podziałem łupów. Jego słudzy – pracownicy, cały ten personel był na swój sposób martwy pozbawiony Ducha zespolony i zrośnięty z tą Maszyną i zasilany marnością, odpadkiem i ochłapem, który wysysał do szpiku kości. Nasze doktryny religijne były pośmiewiskiem wykrzykiwane przez opasłych kapłanów do na wpół żywego apatycznego tłumu.

Masa była w centrum uwagi. Masa była tworzywem z którego budowano to Królestwo. Masa była tym, co nas pochłaniało, pożerało żywcem i trawiło w swoich bebechach dusznych klaustrofobicznych miast – klatek. Ometkowano nas numerami dowodów osobistych, kont bankowych, ubezpieczeń, świadczeń, umów i kontraktów i wciągnięto bez pytania do tej Gry. Psychopatyczna dynamika tej Gry nie pozwalała się zatrzymać nawet na chwilę, ponieważ taka była strategia i była naprawdę skuteczna. Temat był rozgrywany po mistrzowsku z bezwzględną precyzją jak ostatni mecz w którym przegrywasz lub wygrywasz wszystko, bowiem tak w istocie było. Zaburzenia czasu. Rekonfiguracja.

Cywilizacje rodzą się i umierają nieskończoną ilość razy. Byliśmy, jesteśmy i będziemy wtedy, teraz, potem – wszyscy bez wyjątku odgrywając nieskończoną ilość ról w nieskończonej ilości form i układów zależności, ponieważ ostatecznie liczy się wiedza i zrozumienie. Liczy się to kim jesteś teraz i co zrozumiałeś z tej Gry. Życie i śmierć to następujące po sobie bez początku i końca rozdziały tej książki, która nigdy nie zostanie ostatecznie ukończona, ponieważ to jest niemożliwe. Nie ma wyjścia i rozwiązania. Nie ma epilogu. Nie ma wygranej, nie ma mety i spełnienia – ponieważ to są jedynie wyobrażenia, które tworzą całą tą strukturę opowieści i psychologię bohaterów, napędzają narrację i bez ustanku produkują fabułę, która wciąż się powtarza jak zapętlony w sobie sen pełen alegorii i symboli. Przestaliśmy to widzieć i rozumieć. Dlatego nie możemy się obudzić.

Jednak kiedy mamy szczęście możemy spotkać kogoś kto nam o tym przypomni. Kto będzie próbował nas obudzić. Kto otworzy nasze Serce i Ducha. Ten ktoś to my. Ten tam ten to ja. Kolejny świadomy punkt w strumieniu świadomości, który pozwala na Przypomnienie, że byłeś martwy i znów żyjesz i możesz tworzyć swoje dzieło, które jest Nieskończonym. Tyle wojen i walki, tyle ofiar i ran, tyle zwycięstw i przegranych. Tyle bólu. Jednak to tworzy Moc. Umożliwia zdolność Widzenia w Mroku.

Pre – dyspozycja.

Duch podróżuje po skutkach działań i tworzy przyczyny przez trzy swoje bramy: ciało, energię i umysł. Jego prawdziwym celem jest doświadczanie i przebudzenie z iluzji „ja, mnie, moje” i urzeczywistnienie prawdziwej funkcji ciała, energii i umysłu – świadomości dla pożytku Istnienia. Nieświadomość jest walką i zmaganiem. Zanurzamy się w chaotyczny kołowrót nieskończonych dyspozycji wynikający z braku rozpoznania prawdziwego potencjału ludzkiego życia w tym zagęszczonym wymiarze opartym na przyczynie i skutku, które nie jest tak oczywiste jakbyśmy chcieli, ponieważ jego mechanika przekracza nasze zdolności rozumienia, jest wielowymiarowa i wielopoziomowa i przekracza logikę.

Logika jest loginem do jedynie jednej wersji tej rzeczywistości. Jednego wariantu opartego na myśleniu pojęciami, który uzurpował sobie status tak zwanej prawdy, która jest niczym innym niż jedynie kolejnym wymyślonym przez umysł konstruktem. Jednak teraz ten konstrukt zawodzi, bowiem świadomość kolektywna ulega radykalnej transformacji w wyniku technologicznego warunku przepływu myśli i doświadczeń. To zawsze oznacza koniec cyklu i kiedy zrozumiesz dynamikę Procesu Ewolucji wówczas spojrzysz na całe swoje życie z zupełnie innej perspektywy i zrozumiesz, że dostałeś dokładnie te doświadczenia, które były ci potrzebne do tego, aby optymalnie wykorzystać ten moment Skoku.

Ci, którzy są świadomi tego o co w tym wszystkim chodzi nazywani są Podróżnikami, a kiedy osiągają mistrzostwo nazywani są Soterami lub Magami. Są świadomi swojej roli i kieruje nimi Czystość. Czystość nie jest brakiem brudu, nie jest osiąganiem, nie jest wysiłkiem. Czystość jest Pierwotnym Stanem, którego nic i nikt nie może zabrudzić, ponieważ nie ma w nim rozdzielenia, nie ma myślenia i nie ma oceny. Nie ma w nim starania i braku starania. Nie ma wysiłku i braku wysiłku, nie ma nic do oczyszczania i zbawienia. Nie ma czarnej i białej drogi, kumulacji zła i dobra. Nie ma sensu i braku sensu. Nie ma nic i jest wszystko.

Pre – dyspozycja, która w pewnym krytycznym momencie jest samoistnym mechanizmem wybudzania ze snu. Jest przypomnieniem. Jest połączeniem z Wiedzą – Gnozą, Miłością – Czuciem i Mądrością – Zrozumieniem. Na pewnym poziomie Magowie programują swoją świadomość kiedy schodzą do Snu – Gry zapominając kim są, tracąc połączenie ze Strumieniem Gnozy, ponieważ musisz być w doświadczeniu niewiedzy, cierpienia, zagubienia i dezorientacji, aby mieć zdolność synchronizacji z tą Matrycą z jej Prawdą, ponieważ bez tego nie możesz nikomu naprawdę pomóc, ponieważ brak ci autentycznego zrozumienia Warunku. Wiedza bez doświadczenia jest nic nie warta, nie ma żadnej wartości, podobnie jak wszystkie te abstrakcje o które ludzie walczą i się mordują, za którymi gonią i się rozczarowują, obietnice zbawienia i opieki, które niedotrzymane tworzą kolejne piekło. „Miłość”, która jest przywiązaniem. „Wolność”, która jest zniewoleniem. „Inteligencja”, która jest przytłaczająco głupia i krótkowzroczna.

Pobudka oznacza całkowite porzucenie Sloganu.